van Zuidwest Friesland
Leeuw en lam
“Vijfentwintig jaar huwelijk heeft van deze leeuw een lam gemaakt.” Mijn vriend vertelt over de uitspraak van zijn vader bij diens zilveren huwelijksfeest. Wij wandelen een week met onze vrienden in de Dolomieten, en hebben het over de markante dingen van onze ouders.
Onze vrienden hebben inmiddels zelf hun gouden huwelijksdag achter de rug, en voor ons begint dit jubileum ook aan de horizon te gloren. Dan leer je inderdaad leeuw en lam in jezelf van elkaar te onderscheiden.
In ons huist een leeuw én een lam. Bij sommigen keert de leeuw zich naar voren, krachtig, fel. Dan moet je goed zoeken om het lam te vinden dat daar ook ergens verscholen is. Maar loont het om naast de leeuw eveneens het lam te ontdekken. Dat brengt nader tot elkaar.
Anderen zijn van nature geneigd als lam naar buiten te treden. Bescheiden, vriendelijk en op het eerste gezicht meegaand. Maar vergis je niet, daar ergens, achter het lam, gaat ook een leeuw schuil. Deze negeren kan je zomaar van elkaar verwijderen.
Mijmerend hierover wandel ik naar het kerkje van San Valentino, tien minuten buiten het dorp. Het ligt op een mooi plekje, verscholen achter de glooiende alpenweide. Eerst zie je de uivormige torenspits oprijzen, dan de toren zelf, en vervolgens het hele kerkje.
De deur is gesloten, maar ik kom voor het bankje tegen de kerkmuur. Daar is veel moois te zien. Voor me het dal met het lagergelegen buurdorp. Linksachter twee ruim 2500 meter hoge rotsen met de gletsjer daartussen, en rechts het zich oneindig uitstrekkende dal.
Helaas is het bankje al bezet. Een Italiaanse man van mijn leeftijd met felgroene sportschoenen, een glimmend trainingspak en een honkbalpet met gouden clubembleem. Hij ziet mij verlangend kijken naar de lege plaats naast hem, en nodigt mij gastvrij uit.
“Het is hier bergachtiger dan in Holland”, zegt hij. En hij vertelt dat hij vijf jaar geleden in Scheveningen is geweest. “Ook mooi. Maar hier kan ik uren zitten. Het groene dal hiervoor, de rotsen hier tegenover, en de gletsjer ertussen. Daar ging ik vroeger met mijn ski’s vanaf.”
Op mijn verbaasde blik vervolgt hij: “Ik was skileraar. En durfde alles. Liefst zo gevaarlijk mogelijk. Extreme sporten! Twee vrouwen gingen erom bij me weg.” “En, hadden ze gelijk?” vraag ik voorzichtig. Hij knikt. “Ik ging alle grenzen te buiten. Nu schilder ik hier enkel nog, en denk na over mijn leven.”
Ik moet denken aan de leeuw en het lam. En aan een tekst van de oude profeten: Dan zal de leeuw neerliggen bij het lam. Dat gaat natuurlijk over onszelf. Waar leeuw en lam zich met elkaar verzoenen, daar komt ons leven tot vervulling.
Dat geldt ook voor de machtigen der aarde. Die rondgaan als een briesende leeuw. Waar zij, zeggen de profeten, in zichzelf het lam vinden, daar zal het vrede zijn.
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 14 juni 2025. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).
