In Geen categorie

Vrees niet

Als burgemeester moet je niet bang uitgevallen zijn. In de krant vertelt Jos Wienen, eerste burger van Haarlem, over de dagelijkse bezigheden van zijn ambt: een lintje doorknippen, of opspelden, een echtpaar bezoeken dat 65 jaar getrouwd is. Dat zijn dingen die ontspannen.

Spannend wordt het bij uitgaansoverlast, supportersgeweld en het sluiten van drugspanden. Wanneer je als burgemeester hierbij optreedt, bepaalde mensen beperkingen oplegt, wordt je dat niet in dank afgenomen.

Jos Wienen was een paar jaar geleden, tijdens het hoogtepunt van de vluchtelingeninstroom, voorzitter van de asielcommissie van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. Toen hij een te mild standpunt innam, vonden tegenstanders dat hij ‘met een molensteen om de hals in zee moest worden geworpen’. Een Bijbels beeld dat Wienen bekend is, want hij studeerde ooit theologie.

Afgelopen september werd het echt menens. Van de een op de andere dag kreeg Jos Wienen van de hoofdofficier van justitie in zijn stad te horen dat deze serieuze bedreigingen tegen hem op het spoor was. Sinds vier maanden heeft hij nu permanente beveiliging.

Dat betekent dat er constant zwaarbewapende mannen en vrouwen om hem heen zijn. Dat hij nog geen broodje op de markt kan kopen zonder het gezelschap van ‘mannen in onberispelijke kostuums, met draadjes die van onder hun overhemd naar boven kruipen.’

Het houdt in dat hij niet meer thuis kan slapen en de dagen en nachten vaak zonder zijn vrouw en gezin doorbrengt op een geheime locatie. “Ik ben nu vaak alleen”. Van wie of vanwaar de dreiging komt, is hem niet verteld. Alleen dát die er is.

Jos Wienen, zo lees ik in het interview, is een gelovig mens. Als theoloog zal hij weten welk gebod het vaakst in de Bijbel voorkomt: ‘Vrees niet!’ Sommige Bijbelgeleerden zeggen dat het 365 keer genoemd wordt. Voor elke dag van het jaar één keer.

Als pastoraal geschoolde zal hij kunnen begrijpen waarom de lieve Heer juist dit gebod zijn lieve kinderen zo vaak op het hart drukt. Omdat vrees zo menselijk is. Nieuw werk, een ander huis, een verre reis, een nieuwe liefde, een zwangerschap – daarbij gaan vrees en verlangen vaak hand in hand.

De moedige Haarlemse burgervader weet ook hoe het is om zelf rechtstreeks en voluit bedreigd te worden. Desondanks blijft hij op zijn post, zwicht niet, en blijft doen wat hij als eerste burger voor de veiligheid van zijn burgers moet doen. “Gisteren nog heb ik een drugspand, waarin wapens gevonden zijn, gesloten.”

En zijn vrees, wat doet hij daarmee? “Ik besef dat mijn leven in hoger hand is, namelijk in Gods hand. Dat maakt mij rustig en geeft mij vertrouwen(…) niet dat ik zeker weet dat alles goed komt, maar ik weet dat ik niet uit de hand van God zal vallen.”

Dat is geloven. Dat je soms vreest met grote vreze. En je toch vasthoudt aan ‘Vreest niet’.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 5 januari 2019. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant)