In Geen categorie

Huisartsenpraktijk Koudum/Wijckel geeft deze dagen op Facebook regelmatig een kijkje in de werkzaamheden van de praktijk die nu anders zijn dan normaal. Dit is een Kijkindepraktijk van dokter Miranda Tjeerdsma.

Onderweg naar huis bel ik een vriendin die ook huisarts is. “Ben je thuis Eef? Mag ik even bij je komen mopperen?” Een minuut later plof ik aan de eettafel neer, want stiekem had ik de afslag richting haar huis allang genomen. Dit was nog maar halverwege de eerste week na de eerst genomen Corona maatregelen, waardoor de praktijk praktisch gesloten is voor alle patiënten en we alles zoveel mogelijk telefonisch doen.

‘Ik vind er geen zak aan zo’, begin ik mijn relaas. Misschien speelt een gebrek aan slaap door de continue toestroom van mailtjes en updates een rol, maar op de een of andere manier voelt het allemaal (nog) niet goed. Ik voel me beperkt, door alle maatregelen kan ik niet ‘dokteren’ zoals ik gewend ben te doen. De angstige vrouw in mijn nachtdienst die suïcidale uitingen doet, lijkt zich ineens minder begrepen te voelen nu ik haar hand niet kan vastpakken. De vrouw die net totaal onverwacht haar man verloor en waarbij ik kom om te schouwen na een mislukte reanimatie; in mijn achterhoofd klinkt een stem dat ik haar eigenlijk de hand niet mag schudden. Laat staan dat ik mijn hand op haar schouder mag leggen. Ik doe het toch.

Het is een vreemde paradox, aan de ene kant houden we letterlijk afstand van elkaar èn onze patiënten, terwijl ondertussen door het hele land initiatieven ontstaan en het samenhorigheidsgevoel groter dan ooit lijkt. Ook op de praktijken is iedereen zo hard aan het werk om er het beste van te maken, dat maakt me trots, maar tegelijkertijd maakt de afstand en de grote onzekerheid bij mensen me soms verdrietig. Want het liefst zou ik alle onduidelijkheid wegnemen, maar dat gaat niet.

Ondertussen leren wij onszelf ook weer op een andere manier kennen. Blijkbaar dokter ik (en ik denk velen met mij) voor een groot deel vanuit contact. En hoewel we nu misschien letterlijk ‘onthand’ zijn, is het nooit verkeerd om flexibel te blijven en een weg te vinden om ook op een andere manier zo goed mogelijk te blijven dokteren. Telefonisch voorlopig, dus bel gerust!