De column van Wim Beekman

Maria Magdalena

In de aanloop naar Pasen is in ons dorp een passiespel van Maria Magdalena opgevoerd: het verhaal van het lijden en sterven van Jezus gezien door de ogen van een vrouw. Een indrukwekkend stuk, het was drie keer stijf uitverkocht. Het stuk was tot in de puntjes verzorgd door onze fanfare en een van de grotere koren in ons dorp. Twee solisten zongen de sterren van de hemel, een verteller nam ons mee in het verhaal, de rol van Maria Magdalena werd vertolkt door een jonge vrouw. Onze dochter.

Mijn vrouw en ik zaten als trotse ouders op het puntje van de stoel. Niets menselijks is ons vreemd. Maar al spoedig werden we meegenomen door het verhaal zelf: Jezus’ lijden verteld door een van de vrouwen die met hem waren. Bij het lijden en sterven van Jezus spelen mannen de hoofdrol en het is een bedroevende rol. Jezus’ beste vrienden, de latere heilige apostelen, vallen in slaap en laten hem in de steek, zij verraden en verloochenen hem. Priesters eisen zijn kruisiging, rechter Pilatus veroordeelt hem onschuldig.

Maria van Magdala heeft slechts een bijrol. Maar nu zij in ons midden haar verhaal vertelt, voel je het verdriet en de ontreddering van de vrouwen die dicht bij Jezus geleefd hebben. Vrouwen die onder het kruis stonden. Vrouwen die zijn lichaam verzorgden. Eén van hen was Maria Magdalena. Tijdens de uitvoering zie ik meerdere mensen een traan wegvegen, koorleden vertellen me later dat zij sommige liederen niet dan met een brok in de keel konden zingen en ook mijzelf grijpt het verhaal aan. Zo indringend en verdrietig heb ik het verhaal van Jezus’ lijden niet eerder gehoord.

Een dag later spreken vrouwen uit ons dorp mij onderweg aan. Eerst over ‘u zult wel trots zijn’ op uw dochter. En dat zijn we. Maar al snel gaan beide gesprekken over het verhaal van Maria Magdalena. Mijn eerste gespreksgenote zegt: “Het is toch wel heel erg geweest wat Jezus allemaal heeft ondergaan. En wat heeft hij veel gegeven om de mensen met wie hij leefde, en zij om hem. Ook de vrouwen. Zo hoor je het verhaal op een heel andere manier.”

De tweede vrouw die ik spreek is al op leeftijd. Zij zit lekker in de luwte op haar rollator van het lentezonnetje te genieten. “Het was zo menselijk, en zo dicht bij mijzelf. Ik moest denken aan Navalny, hoe hij er zelf voor koos om terug te gaan naar Rusland, zijn einde tegemoet. ‘Ze hebben Jezus nog een keer vermoord’, dacht ik toen ik hoorde van zijn dood. Wat ik zo mooi vind, is dat Jezus aan Maria van Magdala heeft gevraagd om het verhaal van zijn opstanding te brengen. Dat hebben ze ons vroeger nooit verteld. Wel zeiden ze dat een vrouw geen dominee mocht worden, of ouderling. Ze hadden het verhaal van Maria Magdalena beter moeten lezen.”

Zij heeft gelijk. Over Maria van Magdala gaat immers het meest indrukwekkende paasverhaal. Hoe zij op paasmorgen Jezus’ graf leeg vindt, en huilend aan de ‘tuinman’ vraagt waar hij haar Heer gelegd heeft. Hoe deze tuinman haar naam noemt en zij in hem de levende Jezus herkent. Als zij hem dan omarmt, vraagt hij háár om aan iedereen te vertellen dat hij leeft.

Wij zouden beter kunnen luisteren naar Maria Magdalena. Een menselijk verhaal over verdriet én over opstanding.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 4 april 2026. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).