De column van Wim Beekman

Ons Suikerfeest

Onze kleindochter van negen komt vragen of ik met haar het Suikerfeest wil vieren. Voor haar vanzelfsprekend, want zij heeft de afgelopen maand met mij gevast. Samen hebben we dit bedacht toen ik haar vertelde dat ik in januari snoep en drank had laten staan.

,, Opa, kunnen wij dat samen ook een keer doen?” Haar vraag verrast mij, maar zij maakt vaker eigen keuzes. Een jaar geleden kwam ze vertellen dat zij vegetariër was geworden. ,,Van mij hoeven al die dieren niet voor mijn eten te worden doodgemaakt. Wel jammer, want ik vind vlees écht heel lekker.” Sindsdien eet zij geen stukje vlees meer.

De maand maart leek ons geschikt om te vasten. Dan doen gelovigen overal op de wereld dit. De moslim-vastenmaand ramadan en de christelijke vastendagen in de weken voor Pasen vallen dit jaar vrijwel samen in maart, dus dat komt goed uit.

,,Een meisje bij mij in de klas doet aan de ramadan, dus dan kan ik mooi met haar meedoen.” Op de basisschool gaan moslims en christenen goed met elkaar om, daar kunnen ze elders in het land en onze wereld nog wat van leren.

“Maar in maart hebben we wel verjaardagen. Dan mag ik natuurlijk ook niet snoepen.” Dat is een probleem. “We kunnen ook op een feestdag niet vasten en dan als maart voorbij is een dag langer vasten”, stel ik voor. Dat lijkt haar een goed idee. En mij ook.

Aanvankelijk heb ik met haar te doen, een maand zonder snoep en chips en zo. Maar al snel blijkt zij een resoluut vaster. Wanneer er op school een jarige trakteert, slaat zij gewoon over, en het lekkers dat de rest van het gezin zo nu en dan eet, laat zij ook staan.

Soms is het wat lastig om iets af te slaan, merkt zij al spoedig. Wanneer zij met een vriendinnetje bij Beppe speelt, krijgen zij een snoepje, waarvoor zij beleefd bedankt. “Haar beppe zal mij wel een raar mens vinden. Helemaal toen ik ook geen stukje worst wilde.”

Mijn kleindochter is strenger in vasten dan ik. Op de verjaardag van haar beide nichtjes, waar we samen aanwezig zijn, meen ik nu een stukje taart te mogen. We halen het immers later in. Maar zij neemt ook dan niets. En vindt het maar niks dat ik wel neem. “Opa smokkelt.”

We leggen het weer bij en dan komt zij met haar zelfbedacht plan: “Opa, volgende week is maart voorbij. Jij moet nog één dag langer, zullen we dan op 2 april samen het Suikerfeest vieren? Gaan we met elkaar eten wat we het allerlekkerst vinden. Ik chocolade, en jij?”

Dus nu kijk ik uit naar volgende week. Voor het eerst van mijn leven vier ik dan het Suikerfeest. Of het verantwoord is om godsdiensten door elkaar te gooien, weet ik niet. Maar zij heeft er geen probleem mee, dus ik ook niet. Kinderen maken alles eenvoudiger. En een grootvader is nooit te oud om iets van zijn kleinkind te leren.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 28 maart 2026. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).