In Geen categorie

Om corona’

”Opa, wil je een lot van Jantje Beton kopen? En ook even met me oefenen hoe dat moet? Want het is anders nu. Om corona.” Onze kleindochter van negen komt met een indrukwekkende stapel blauwe papieren aanlopen. De coronaversie van Jantje Beton.

Even later sta ik in het halletje voor de gesloten deur naar de kamer. Aan de andere kant legt zij van alles klaar aan haar kant van de deur. Dan roept zij: “Oké, nu ga ik aanbellen, goed? Triiiiinngg!” Ik doe de deur open.

Links op de grond zie ik een poster waarop ik kan lezen dat zij loten verkoopt en hoe dat in coronatijd gaat. Rechts een stapeltje bestelformulieren. In het midden haaks op de drempel ligt een blauw meetlint van 150 cm en zij staat verwachtingsvol aan het einde.

“Dag meneer, wilt u een lot kopen?” Ik pak mijn portemonnee. “Nee, Opa, je moet niet betalen, maar daar iets invullen, dat wordt het van je bankrekening afgeschreven”, zegt ze en stapt meteen naar voren om een formulier voor me te pakken. Ai, ‘een Grapperhausje’.

Om een lang verhaal kort te maken, ik koop een lot voor mezelf en ook een voor Oma. Je bent tenslotte grootouders of je bent het niet. En we handelen alles keurig volgens de procedures af. Zij weet nu hoe het moet en waar zij op moet letten.

En ik verwonder mij over het gemak waarmee een kind overschakelt naar de coronamodus. “Zo doen we het nu, om corona.” Daar kan ik als volwassene nog wat van leren. Voortdurend hoor ik mezelf en anderen zuchten en steunen over deze coronatijd.

Over dat het allemaal zo anders is geworden ineens. En dat het allemaal wel erg lang duurt. Dat we het zat zijn. Dat er soms niks meer aan is met alle dingen die vroeger zo vanzelfsprekend waren, en nu zo moeizaam gaan. Over de onbevangenheid die weg is.

Dat het onzeker is. En we vandaag niet weten hoe de vlag er morgen bijhangt. Hoe onbestemd we ons voelen sinds het afgelopen half jaar. Hoezeer we vrees en zorg in ons omdragen. Wat zijn de cijfers vandaag? Wat zullen we doen, en wat zullen we laten?

In coronatijd zijn we zoekers geworden. Het virus leert ons leven met onzekerheid. Stap voor stap onze koers bepalen. En nieuw vertrouwen vinden. Soms zingt in mij een psalmregel van vroeger: Voedt het oud vertrouwen weder.

Kinderen vertrouwen van nature. Zij schrikken even, foeteren soms, of spatten op, en schakelen dan over. “Opa, het gaat anders nu, om corona. Zullen we even oefenen?” Kinderen zijn meesters in het aanvaarden dat iets komt zoals het komt. En vinden hun weg.

In de zorgen die soms rondspoken in mijn hoofd, hoe het komt met de wereld, hoe komt het met de kerk, zou ik wat meer willen hebben van onze kleinkinderen.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 19 september 2020. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).