In Geen categorie

Mooi geweest

In het voorjaar vertelde ik u over de afscheidstournee waarmee Elly en Rikkert deze herfst op de planken staan: na 50 jaar is het mooi geweest. Afgelopen woensdag heb ik in De Lawei ervaren hoe mooi het allemaal is geweest.

Hoe zij in ruim 50 jaar een lief echtpaar geworden zijn. De mildheid en de humor die het leven hun gebracht heeft, de mensen om hen heen, familie, buren, het publiek, de natuur en de wereld.  

Elly en Rikkert zijn nog gewoon de hippies die zij vroeger waren. Elly met rood geverfde krullen, band met bloem in het haar, jurk van indiakatoen, daaronder blote voeten met rode nagels, een jong meisje met de enkels van een vrouw van 72.

Rikkert, nog altijd met lange haren, mooi wit nu, op hippe schoenen en een hele rij aan gitaren, een mondharp en een kleine snerpende kazoo, bracht enkele van zijn oude protestliederen ten gehore, scherp van toon, mild van blik.

Beiden zongen en speelden ze de sterren van de hemel, ondersteund door een groep van drie rasmuzikanten. Sommige musici gaan beter spelen naarmate ze ouder worden. En zij horen daar zeker bij. Het leven met alle ernst en vrolijkheid is over hen heen gegaan.

Wat mij trof was hun menselijkheid en gewoonheid. Zegt Rikkert ’s morgens bij het lezen van de krant “Hé Elly, vind jij ook niet ….” Reageert Elly vermoeid “Jazeker, Rikkert, maar ’s morgens vroeg even niet.” Een mooi, herkenbaar stel, dat kibbelen kan, en dol is op elkaar. 

Hun dromen en idealen en sprookjes over vrede, liefde en op reis gaan naar een land zonder grenzen, naar tuinen van geheimen en van bekoring, zijn nog even fijn zweverig als vroeger. Ontroerend, omdat je voelt dat gewone mensen zoeken hoe zij zelf met de grote dingen van de wereld zullen omgaan. Erover zingen bijvoorbeeld.

Vast geen toeval dat er veel mensen met een verstandelijke beperking zijn gekomen. De liederen zingen zij uit volle borst mee. ‘Weet dat je van waarde bent, weet dat je een parel bent, een parel in Gods hand’. En de dikke knuffels op de rand van het podium daarna maken duidelijk wie er voor Elly en Rikkert waardevolle parels zijn.

In de hal staat een mand. “Voor de vluchtelingen van Lesbos. Mocht u een presentje voor ons hebben meegenomen, wilt dat daar dan indoen. En een gift voor die mensen is ook welkom – wij zelf hebben alles al”.

Ondanks alle losheid is de voorstelling strak geregisseerd. Elly en Rikkert zijn rasartiesten met veel ervaring, kwaliteit staat voorop. De avond stopt exact op tijd. Nog één korte toegift, het mooiste lied van de avond:

En steeds opnieuw zal ik je tegenkomen
Hier in dit huis dat stormen heeft doorstaan
Dan breken wij het brood, en delen onze dromen
En hebben lief, voor we verder gaan.

Hoe ouder, hoe mooier.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 2 november 2019. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).