In Geen categorie

Niet het laatste

Gewoonten zijn de trapleuningen van het leven. Vrijwel dagelijks wandel ik een vast rondje door de velden net buiten ons dorp. De horizon daar verruimt mijn blik en mijn gedachten.

Eerst ga ik door de waterwijk die ons dorp rijk is, dan langs de vaart met wuivend riet. Vervolgens leidt het pad langs het kanaal met de bramenstruiken, dan tussen de weilanden en de koeien van boer Hendrik weer richting dorp, en tot slot langs het kerkhof op huis aan.

Het pad dat ik loop heeft elke tijd van het jaar een eigen kleur en geur. De hitte van de zomerzon en de kou van vorst en ijs, de harde wind en de zachte regen, het drassig land en het verdrogend groen – alles drukt een eigen stempel op de wereld net buiten ons dorp.

De afgelopen maanden zie ik vooral de droogte die merktekens achter heeft gelaten. Bezorgd bezie ik elke wandeling die ene boom in een rij van twintig. Al bijna twintig jaar trotseerden zij allemaal de elementen. Maar nu heeft juist deze ene het begeven.

Waarom al die andere het gered hebben, en eentje het aflegt tegen het gebrek aan water, weet ik niet. Zit het in de genen waardoor de wortels minder diep steken? Is het dit stukje grond dat wat schraler is? Of heeft deze ene boom gewoon pech gehad?

Op mijn vragen heb ik geen antwoord. Het is zoals het is, het komt zoals het komt. Vervolgens loop ik te bedenken hoe het verder zal gaan. Zullen komende winter de mannen van de gemeente hem rooien, en hier volgend voorjaar een nieuw klein boompje planten?

Inmiddels dient de herfst zich aan, nu ook bij de andere bomen van het rijtje. Sommige bladeren zijn al aan het vergelen, hier en daar verschijnt een bruine bladerrand. En tot mijn verbazing vormt het ene, dorre boompje dat al twee maanden zijn bladeren kwijt is, opnieuw een uitzondering.

Heel voorzichtig vormen zich nieuwe blaadjes aan zijn takken. Waar de rest het najaar binnenglijdt, betreedt deze in zijn eentje de lente. Een beetje beschaamd bedenk ik dat ik deze dorre boom al had afgeschreven. En dat ik dus geen rekening houd met onvermoede krachten.

Er is een gedicht dat hierover gaat. Over hoop. Ik geef u er graag enkele zinnen van mee:

Hoop is dat gevangen zitten niet het laatste is
dat honger hebben niet het laatste is
dat rotwerk hebben niet het laatste is
dat je werk verliezen niet het laatste is
dat ik haat je niet het laatste is
dat steeds maar niet beter worden niet het laatste is
dat iemand kwijtgeraakt zijn niet het laatste is
dat schuld hebben aan een ongeluk niet het laatste is
dat een rotstreek niet het laatste is
dat helemaal alleen zijn niet het laatste is
dat het allerlaatste niet het laatste is

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 28 september 2019. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).