van Zuidwest Friesland
70
Niet dat ik het erg vind dat ik zeventig word, maar ik ben er van onder de indruk. Het is de leeftijd van mijn grootouders toen ik kind was. ‘Bejaarde mensen’, gekleed in het zwart, want ze waren voortdurend in de rouw. Ze werden er oud door. In mijn jongvolwassen jaren waren mijn ouders zeventig. Niet echt oud, vond ik toen, maar wel op leeftijd. Zo voel ik mijzelf van binnen nu niet. De jaren beginnen wel te tellen, maar nog niet te wegen. Mijn ziel voelt zich jonger dan mijn lichaam.
Erg is ‘zeventig’ niet. Het alternatief is erg, dat ik het niet zou worden. Mijn schoonvader is niet ouder geworden dan vijfenvijftig. En een goede vriend van me stierf een paar jaar jonger. Gelukkig ben ik nog fit. Hier en daar wat krebintich, maar daar wen ik wel aan. Ik kan nog elke dag een bocht omlopen, en twee jaar geleden heb ik de Slachtemarathon gewandeld. Daar moest ik weliswaar een half jaar voor oefenen, maar toch.
Ook verder vind ik mijzelf een bevoorrecht mens. Ik heb een lieve vrouw, lieve kinderen en schoonkinderen, en lieve kleinkinderen. Hier in West-Europa is welvaart, en Goddank vliegen er geen bommen om onze hoofden. Toch ben onder de indruk van ‘zeventig’. Wanneer ik in de spiegel kijk, kijkt een man op leeftijd mij aan. En hij lijkt ook nog eens sprekend op mijn vader. Net als hij beweeg ik trager en ga ik voorzichtiger de trap op. Langzaam maar zeker wordt het menens met mij.
Rituelen helpen. Wanneer ik de zondag voor mijn verjaardag preek in de kleine kerk die ik dien, word ik na de dienst hartverwarmend toegezongen. En krijg ik een prachtige bos bloemen met een felicitatiekaart, ondertekend door alle kerkgangers. Later op de dag hoor ik dat lieve vrienden en vriendinnen een plaat voor me hebben aangevraagd op Prelude, het geestelijke verzoekplatenprogramma op Omrop Fryslân. Daar luistert half Friesland naar, dus ik word de verdere dag door velen gelukgewenst.
De maandag daarna is mijn verjaardag, de vaste dag dat we op onze kleinkinderen passen. We gaan er de avond daarvoor al naartoe en blijven slapen. ‘s Morgens vroeg zingen ze me met z’n allen wakker: ‘Lang zal Opa leven in de glo-ho-ria.’ Ze hebben slingers opgehangen, mijn stoel versierd met ballonnen, en ook cadeaus voor me gemaakt. Meteen ben ik echt jarig en ben ik al mijn bedenkingen vergeten.
In de loop van de dag belt een oude vriend me op: “Wim, van harte gefeliciteerd met je zeventigste verjaardag. Weet je wel dat deze leeftijd ook in de Bijbel voorkomt? ‘De jaren van uw leven zijn zeventig jaren, en indien u sterk bent tachtig jaren’. ‘’ Hijzelf is in de negentig, zijn leeftijd wordt niet eens meer genoemd. Als ik hem vraag hoe dat zit, zegt hij vrolijk: “Ik? Ach, ik ben daar al voorbij.”
Soms moet je als mens gewoon even een drempel over. Ik ben blij met alle mooie rituelen, en met al die lieve mensen om me heen, die mij mijn drempels over helpen. Ik ga moedig voorwaarts, ik ben een gezegend mens.
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 4 juli 2026. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).
