In Geen categorie

Geen kerk vanmorgen

Het is zondagmorgen en wij liggen met de boot in een schilderachtig haventje van een vriendelijk watersportdorp in Friesland. We zijn op tijd opgestaan, want volgens onze gewoonte willen we graag naar de kerk.

Eerst onze keuze bepalen, want er staan hier in de kom van het dorp, op steenworp afstand van elkaar, maar liefst twee kerkgebouwen. Het ene lijkt mij de vanouds Doopsgezinde vermaning, en het andere is de eeuwenoude Hervormde dorpskerk. Zal inmiddels ‘Protestants’ wezen.

Op internet zoek ik naar de begintijd van de kerkdiensten. Ik kan geen Protestantse Gemeente hier ter plaatse vinden, en ook geen Doopsgezinde. Dus stap ik van boord om bij de gebouwen zelf te zoeken naar ‘het kastje aan de muur’ met de nodige informatie.

De Doopsgezinde kerk blijkt in een ‘pop-up store’ veranderd. Een winkel waar je voor goudgeld allerlei overbodige dingen kunt kopen, zoals een enorm bruin konijn van kunststof, of een even groot roze varken. Versiering voor je huis, 189 euro het stuk.

Dan maar naar het andere kerkgebouw. Gisteren heb ik hier een stralende bruid en bruidegom vandaan zien komen, met een lange stoet bruiloftsgasten, gekleed in fleurige ‘Simmer Chic’. Zojuist een prachtige huwelijksviering beleefd. Gelukkig, nog één kerk hier die werkt.

Maar ook hier heb ik buiten de waard gerekend. Het tweede kerkgebouw blijkt omgetoverd tot een schitterende trouwlocatie, met een overvloed aan witte bloemen, prieeltjes onder baldakijnen en draperieën. De tafeltjes staan vol champagneglazen.

Hier kun je met een heus huwelijksbootje komen aanvaren. Je kunt er je huwelijk laten sluiten door de ambtenaar van de burgerlijke stand. En, als je zelf een dominee meeneemt, een huwelijksdienst vieren. Met drie nullen zal de huur hopelijk wel zijn betaald.

Natuurlijk gun ik ieder zijn nering. Maar u neemt het mij hopelijk niet kwalijk dat ik met heimwee terugdenk aan de tijd dat je hier op zondagmorgen gewoon in de bank kon aanschuiven en een mooie oude psalm kon meezingen.

Dat er zondag in zondag uit gezongen werd van Gods ontferming voor de nood van de wereld, en hopelijk ook over ons eigen mededogen voor wie lijden. Dat er gebeden werd voor mensen in het dorp voor wie het leven in die dagen meer dan een gave een opgave was geworden. Dat zij die dag dan de bloemen uit de kerk kregen.

Heimwee naar het Bijbelverhaal dat hier wekelijks verteld werd door begaafde en minder begaafde prekers. Maar dat altijd wel een moment je hart verheugde en je ziel verwarmde. Heimwee naar de zegen die je tot slot meekreeg, ter bemoediging in de verdere week.

Het gaat mij aan het hart dat je hier nergens meer op de zondag de oude troost kunt ontvangen. Want troost is wat wij bij tijden het meeste nodig hebben. En het is nog gratis ook. Dus alstublieft, lieve mensen, houd de Godslamp in jullie dorpen brandend.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 7 september 2019. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).