van Zuidwest Friesland
Eenzame kerstboom
Langs de weg naar Balk staat een kleine spar. Hij groeit uit de oever van de Luts en is een van de weinige sparren in de Gaasterlandse bosrand hier. Misschien wel de enige naaldboom tussen allemaal loofbomen. Een eenzame spar.
Deze weken is het boompje een eenzame kerstboom, want in de kersttijd is de spar versierd. Er hangen zilveren ballen in en rode slingers. Geen lampjes, want er is hier nergens een stopcontact te bekennen. De boom staat in the middle of nowhere, lijkt het.
Mijn vrouw heeft hem al jaren gezien. ,,Leuk hè, ze versieren hem elke kerst. Wie zou dat toch doen? Misschien woont hier iemand vlakbij. Een huisje verscholen tussen de bomen of zo.” Op de terugweg speuren we naar een boswoning, maar tevergeefs.
Er is hier in de verre omtrek geen teken van bewoning te bekennen. Dit is een verlaten kerstboom. Hij is van niemand, hij staat er enkel voor u, voor jou en voor mij.
Toch heeft iemand de boom opgetuigd. Wie zouden het doen, en waarom zouden zij het doen? Is het een groepje vrienden hier uit de buurt? Of een gezin? Misschien wel een eenzame ziel die zich verbonden voelt met een eenzame boom. Of een kunstzinnige geest.
Wie de versierders ook zijn, ze doen het belangeloos, en dat is bijzonder. Zij hebben er geen voordeel bij, zij worden er niet beter van. Het enige is misschien dat zij zich even wat beter voelen, er plezier van hebben het leven voor een ander te versieren.
Geen snorrende camera’s bij het optuigen van de boom, geen fotografen, geen verslaggevers die hun verhaal optekenen. Deze boom wordt in stilte op- en afgetuigd door ‘stillen in den lande’. Geen weldoener in de schijnwerper, niet alle ogen gericht op kwatta, de boom zelf is kwatta, van en voor iedereen.
Ik heb een zwak voor stillen in den lande. Elk jaar in de weken voor kerst zingen we ‘Gaat stillen in den lande de koning tegemoet’. En dan denk ik aan alle mensen die in stilte elke keer weer een heleboel werk verzetten. Meestal zonder dat anderen zich hiervan bewust zijn.
Zij doen het gewoon, omdat het gedaan moet worden. Bij de sportvereniging, de ijsclub, het dorpshuis, in de kerk, of waar dan ook. Waar allemaal weten alleen zijzelf. Zij doen dat belangeloos, zij worden er niet beter van. Enkel dat zij zich er iets beter door voelen.
Zij versieren er hun eigen leven mee en versieren er het leven van ons mee. Op hun bescheiden plek en in hun eigen kleine tijd maken zij het samenleven van mensen een stukje beter. En dat doen zij dan het liefst achter de schermen.
Als u aan het begin van dit nieuwe jaar, even voor Balk, het eenzame kerstboompje tegenkomt, denk dan even aan alle stillen in den lande die ons leven versieren. Mooie nieuwjaarsgedachte.
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 3 januari 2026. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).
