van Zuidwest Friesland
Stap terug
“Nu kan ik mezelf nog verhuizen; als ik langer wacht, moeten anderen mij verhuizen.” Ik spreek een oudere dorpsgenoot van wie ik afgelopen week het huis te koop zag staan. Zijn huis ligt aan het water op zo’n beetje het mooiste plekje van ons dorp. Nu gaat hij hier weg.
Ooit volgden we allebei in ons dorpshuis een cursus vaarbewijs en zaten een winter lang één avond in de week naast elkaar. Als ik de weg kwijtraakte in alle betonningen, hield hij mij op koers; wanneer hij vastliep in een berekening van de waterhoogten, trok ik hem weer los. Dat schept een band.
“En nu?” vraag ik. “Ik ga naar een appartement midden in het dorp”, antwoordt hij. “Ach ja, je laat wat, en je vindt wat. Maar ik heb er zo langzamerhand de leeftijd voor. Hoe oud dacht je dat ik ben?” “84?” probeer ik voorzichtig, want oudere mensen blijven ijdel. “88” antwoordt hij trots, “ze schatten me wel vaker jonger in.”
In zijn krachtige jaren was hij iemand die wist wat hij wilde, en daarvoor stond. Hij zat lang in de gemeenteraad, daar vocht hij tegen onrecht waar hij dat ontwaarde. Hij zei altijd onomwonden wat hij deed, en hij deed wat hij zei. Toen onze jongens 18 werden, stemden ze op hem. Hij was de enige die de jeugd steunde in hun roep om een skatebaan in het dorp.
Op de kerk had hij het niet zo, die was hem vroeger veel ‘te fyn’ geweest en had de jeugd en hemzelf te bekrompen opgevoed. Dat snapte ik niet zo goed, want ik heb zijn moeder gekend en vond haar een lieve, milde vrouw. Daarover waren wij het dan roerend eens.
Als ze hem vroeger hadden verteld dat hij zijn geliefde plekje met ruim uitzicht over het water zou moeten verlaten, had hij je alle hoeken van zijn mooie woning laten zien. Nu is hij zelf tot inzicht gekomen dat leven aanpassen is en dat nu de tijd gekomen is een stap terug te doen.
Knap als mensen dat kunnen. Ik ken verscheidenen van hen in ons dorp. Mensen die ooit van statuur waren. Geen heiligen, wel mensen die hun verantwoordelijkheid namen in dorp en samenleving. Ondernemers, bestuurders, wijkverpleegkundigen of gewone, wijze mensen.
Zij trokken aan heel wat touwtjes en je kon en wilde niet om hen heen. Tot hun leeftijd hen noodzaakte meer en meer een stap terug te doen. Niet zelden legden zij dan ook hun vroegere vaste zekerheden en heftigheden af. Werden zij milder, van nog mooiere statuur.
Ik verzeker je, toen je jong was deed je zelf je gordel om en ging je waarheen je wilde, maar wanneer je oud wordt zal een ander je handen grijpen, je je gordel omdoen en je brengen waar je niet naartoe wilt. Aldus Jezus tegen Petrus. Zo is het leven.
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 6 december 2025. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).
