In Geen categorie

It Swannenêst

Nu de school in Molkwerum gaat sluiten, besef ik pas hoe mooi de naam gekozen is: It Swannenêst. In het dorp is men trots op de zwanen. Voor de kust zwemmen ze rond in ‘de bocht fan Molkwar’, ze staan op de dorpsvlag en hoog op de kerktoren. De zwaan leeft in het hart van elke dorpsgenoot.

Deze trouwe dieren hebben hier hun eigen nest. Generaties Molkwarders hebben er hun kleinsten heengebracht. Hier zijn ze verzorgd, vertroeteld, tot ontwikkeling gekomen; hier hebben ze als puberzwanen het nest weer verlaten.

Het is een lieve school, voel ik altijd wanneer ik de deur binnenstap. De juffen en de meesters zijn hartelijk, vriendelijke ouders zijn er vaak actief, en de kinderen reageren spontaan: “Hallo, dominee!” In It Swannenêst ken je de mensen, en de mensen kennen jou.

En nu wordt het nest voorgoed verlaten. Omdat het te klein geworden is. En er in het dorp te weinig kleine zwaantjes overblijven om het nest te vullen. Omdat een kleine school niet langer een goede school kan zijn. Omdat we in onze tijd geloven in schaalvergroting.

Ik houd zo mijn twijfels. En o, wat doet het pijn. In het dorp, want spelende kinderen zijn het hart van de gemeenschap. Voor de jonge ouders van het dorp, want hier waren hun kinderen zichtbaar veilig. Bij de ouderen in het dorp, want oud en jong kennen hier elkaar.

En ook bij ons, de kerk, doet het zeer. Veel van de kinderen van It Swannenêst komen geregeld in onze kerk. Dan hebben we zondags tijdens de dienst even een praatje voor in de kerk en gaan zij met de nevendienst mee.

Soms blijven ze in de kerk. Met Kerstmis stelen zij daar de show met een ontroerend kerstspel. Dan komen de Pakes en Beppes naar de kerk om hun lied of gedicht te beluisteren. “Goed gedaan, hoor!” Want voor Beppe en Pake ben jij de beste.

Prachtig altijd de kerkdiensten met It Swannenêst. Geen Bijbelverhaal wordt zo mooi verteld, dan door kinderen die het uitspelen. Dan gebeurt zo’n bijna drieduizend jaar oud verhaal opnieuw in onze eigen dagen.

Dus hebben we ook in de kerk afscheid genomen van onze dorpsschool. Een groot deel van het dorp, kerks of niet, is gekomen. De kerk zat tot de nok toe vol. De kinderen hadden een knapzak gemaakt voor alle aanwezigen, en de kerkenraad gaf lantaarntje aan alle kinderen mee. We hebben allerlei afscheidsverhalen uit de Bijbel gehoord en gezien. Het was een ontroerende dienst.

Ach, de zwaantjes van Molkwerum vinden heus wel weer een ander nest. En het dorpsleven hier zal ook volgend jaar weer doorgaan. In de kerk zullen kinderen hun lampjes brandend houden. Maar dat we de schoolkinderen in het hart van het dorp missen zullen, is zeker.

Bedankt Swannenêst! En als jullie ooit toch weer ergens een nestje zoeken ….

 

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 21 juli 2018. (Foto Wim Beekman:  Niels Westra, Leeuwarder Courant)