In Geen categorie

Drama

Wat mij opvalt bij de wereldkampioenschappen voetbal is de aandacht voor verliezers. “Drie titelkandidaten en twee topsterren uitgeschakeld”, kopt mijn krant. Naar wie er gewonnen heeft, moet ik met een lampje zoeken.

De tranen van Kroos, de verslagenheid van Messi en de ontreddering van Christiano Ronaldo zijn wereldnieuws. Sporters die hun droom voelen vervliegen, zichzelf verbijten van spijt, leveren mooiere beelden dan de uiteindelijke winnaars.

Het gehos met zo’n beker verveelt snel, en de huldiging van het winnend team boeit maar matig. Kleurloos zijn de latere toejuichingen thuis: altijd dezelfde champagne op altijd hetzelfde podium onder altijd dezelfde kampioensmuziek. Winnen is saai, verliezen is drama.

Ik heb het nooit precies getimed, maar ik heb sterk de indruk dat de meeste van de talrijke voetbalanalyses gaan over de verliezende partij: wat is er toch in vredesnaam aan de hand met al die verliezende teams?

Er is helemaal niet zoveel aan de hand met al die verliezende wereldsterren en titelkandidaten. Als er 32 ploegen voetballen, zullen er 31 verliezen. Je verliest niet enkel omdat jij zo slecht bent, je gaat vooral ten onder omdat de ander beter is. Maar dat zal wel te simpel gedacht zijn.

Nu gaat het hier om onschuldig voetbalvermaak. Het aanwijzen van wie falen is een spel op zich in de sport. Dat is een deel van de pret. Maar ergens in mijn achterhoofd begint zo nu en dan een rood lampje te branden.

Want in het gewone, serieuze deel van het nieuws gaat het vaak net zo. Wat er misgaat in de wereld trekt ruim onze aandacht. Een probleem dat ontstaat, wordt breed uitgelicht. Een oplossing die gevonden is, blijft in de schaduw.

Dat geeft mij soms het idee dat er meer mis is in de wereld, dan goed. En dat is gewoon niet waar. Er gaat veel mis op onze planeet. Gruwelijk mis soms. Maar het meeste gaat goed. Zoals bij velen van onszelf in eigen leven.

Waarom loop ik dan toch soms rond – in domineestaal – met het gevoel van de psalmdichter: Ons leven daarin zijn zeventig jaren en, indien wij sterk zijn, tachtig jaren. Het beste daarvan is moeite en verdriet. Blijkbaar ontkomt de Bijbel ook niet aan het gevoel van drama.

Dat wij letten op wat niet goed gaat en ons bedreigt, maar als vanzelfsprekend aannemen wat op rolletjes gaat, zit in onze genen. Wat ons verontrust, houdt ons mee bezig dan wat ons geruststelt. Wanneer wij de weg oversteken, letten wij vooral en het eerst op het gevaar. Wij hebben het nodig om te overleven.

Maar soms wil ik beseffen: het is niet enkel drama wat de klok slaat. Er zijn dingen goed. Wij doen dingen goed. Helemaal aan het einde van de oude psalm komt de dichter bij ‘zijn positieven’:

En bevestig Gij het werk van onze handen,
ja het werk van onze handen, bevestig dat.

 

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 7 juli 2018. (Foto Wim Beekman:  Niels Westra, Leeuwarder Courant)