In Geen categorie

Hart en ziel

Van de rooms-katholieke kerkgebouwen kunnen wij protestanten nog wat leren. Hier op Madeira zijn ze allemaal open. Niks ‘stel dat ze iets stelen zullen, of vernielen’. Ook geen ‘dan moet er de hele dag een vrijwilliger aanwezig zijn om een oogje in het zeil te houden’.

De kerk hier in Caniço is van de lieve Heer, en die laat zijn deur voor iedereen open. Je kunt er gewoon binnenlopen en even gaan zitten. En er valt onnoemelijk veel te zien aan beelden en schilderijen waar de volksvroomheid vanaf straalt. Ik tel zes grote boeketten bloemen, allemaal voor de Heer.

Een rooms-katholiek kerkgebouw is niet van mensen die geloven dat God hun gast wil zijn. Maar een plaats waar Hij thuis is en waar de gelovigen zijn gasten zijn. Daarom kun je er altijd terecht, en daarom wordt er niet gestolen of vernield, want dat doe je niet bij de lieve Heer.

Je ziet er elk moment van de dag wel iemand die een kaarsje aansteekt en de tijd neemt er te knielen en te bidden. Het is een huis voor het hart en de ziel. Misschien is het wel daarom dat ik na binnenkomst vanzelf stil word. En mij zo geruisloos mogelijk door de ruimte beweeg. Het is een huis van stilte. Vind ik.

Dat ziet de koster anders. Hij stoot een deur open en stiefelt met flink geraas naar binnen. Hij draagt een grote trom en drie bekkens. Daarna keert hij weer om naar de sacristie en komt later terug met twee snaardrums. Vervolgens met een andere trommel en zo’n dubbel bekken dat je met je voet op elkaar kunt laten slaan.

Voor in de kerk, bij het altaar van ‘Maria, sterre der zee’, zet hij het hele stel in elkaar. Dan probeert hij even of alles het doet, en al gauw gaat hij zo in zijn drumsolo’s op dat hij alles om zich heen vergeet. Hij speelt de sterren van Maria’s hemel, en hij drumt met hart en ziel.

Het is gedaan met de rust in de kerk. Dat ik mij afvraag wat de lieve Heer hier van zou vinden, is vast een typisch protestantse gedachte, want de mevrouw die voorin de kerk geknield zit, gaat rustig door met bidden.

Achter in de kerk vind ik een folder waarin staat dat er die avond een mis is ‘voor het hele gezin’, en ik begrijp dat er daarbij niet enkel gewijde klanken vanaf het orgel zullen klinken. De gemeenschap hier is een stuk moderner dan de voorstelling die heb van de Portugese katholieken.

Dan valt mijn oog op het T-shirt van de koster: ‘I wil drum till I die’ (ik zal drummen totdat ik sterf) staat voorop geschreven. En op zijn rug: ‘and thereafter’ (en daarna). Hier is het huis van de lieve Heer echt een huis van hart en ziel.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 9 juni 2018 (foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant)