In Geen categorie

Bidden voor de overheid

Vorige week nam ik mij voor om me dit nieuwe jaar minder door ergernis en meer door mildheid te laten leiden. Deze week gaat het meteen al mis: de reacties op het aantreden van het nieuwe kabinet irriteren mij behoorlijk.

Staat er gelukkig eindelijk een regering op het bordes die ons kan voorgaan in deze voor veel mensen moeilijke tijd, dan zijn de reacties in onze samenleving zuurder dan zuur. De media voorop.

‘De formatie heeft veel te lang geduurd. Het vertrouwen in een nieuwe regering is nog nooit zo laag geweest. De minister-president en andere oudgedienden scoren in de peilingen het laagst. Er bestaat grote twijfel of dit kabinet alle crisissen die het wacht gaat overleven.’

Langs de straat, op de markt en in het openbaar vervoer vragen journalisten op suggestieve wijze aan individuele burgers ‘of ze nog wel vertrouwen hebben in de nieuwe ploeg van ministers en staatssecretarissen’. Je moet dan wel ras-optimist zijn om positief te antwoorden.

Ik heb waardering en bewondering voor de mensen die het in onze dagen aandurven in de regering plaats te nemen, en ons land willen gaan leiden. Het lijkt mij een zware verantwoordelijkheid, en nog een hondenbaan ook.

Zeker, gevraagd worden als bewindspersoon streelt het ego. En de status van zo’n hoge positie verschaft aanzien. Wie zonder ijdelheid is, werpe de eerste steen. Maar het is allemaal snel verdwenen als je de gure wind voelt waarin je ineens komt te staan.

Op sociale media worden wie verantwoordelijkheid nemen figuurlijk en bijna letterlijk afgemaakt. Krant en televisie doen dat met opiniepeilingen nog eens dunnetjes over. Zoals ik als jonge dominee onweersproken van grote hoogte mijn ‘profetisch oordeel’ velde.

Maar democratie is meer dan een overheid die de meerderheid van de dag volgt. En als wie ons regeren de oren laten hangen naar de grootste roepers, dan gaat de rechtsstaat verloren. Dan regeren oppervlakkige mening, hype, groepsbelang en eigenbelang.

Van tijd tot tijd spreekt de kiezer zich uit, dat is een groot goed in ons land. Daarmee geven wij met elkaar vertrouwen en richting aan personen en partijen. Daarna gaan zij ons leiden. In een volgende verkiezing geven we aan of zij ons vertrouwen hebben behouden of verspeeld. In de tussentijd zijn regering en parlement aan zet.

Nadat mijn ergernis over alle kritiek deze week op de nieuwe regering wegvloeit, vind ik weer mildheid. Beter dan het kabinet af te serveren nog voor het is begonnen, kunnen we voor hen bidden. Dat geeft verbondenheid met hun verantwoordelijkheid.

Een oude kerkelijke traditie. Zoals de monniken in het klooster waar ik vroeger kwam als kritische student, dag aan dag baden, en nog steeds zullen doen: Geef vrede in onze dagen, schenk wijsheid aan hen die ons regeren.

Daarna bespraken wij onder de koffie ‘profetisch’ wat we vonden van ons land en onze regering. In die volgorde.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 15 januari 2022. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).