In Geen categorie

Niet onverzorgd

De bus op Madeira is nooit vol. Wanneer ik twee retourtjes naar de hoofdstad koop, zijn de banken al bijna bezet. Bij iedere stop komen er drie à vier passagiers bij, en zo gaat het snel.

Na vijf haltes wordt een mevrouw als vierde persoon in een driezitsbank geperst; en twee banken voor ons balanceert een man met één bil op het bruine leer en met de andere boven het gangpad. Hoe voller de bus, hoe gezelliger.

De passagiers praten honderduit. De banken van de oude bus staan zo dicht op elkaar, dat mijn vrouw en ik vrijwel ieder woord kunnen horen. Het Portugees van de Madeirezen gaat ons voorbij, maar de Nederlanders uit ons hotel in de bank pal voor ons kunnen we woordelijk verstaan.

“Nou heb ik je al een paar keer de afgelopen dagen gevraagd hoe het met mij komt als jou iets zou gebeuren. En je hebt me nog steeds geen antwoord gegeven. Wil je soms dat ik dan onverzorgd achterblijf? Het huis, de inboedel – ik heb nergens recht op.” Het gezicht van de vrouw voor ons kunnen we niet zien, maar de toon en de lading van haar woorden spreken boekdelen.

De man zwijgt en kijkt stuurs het raampje van de bus uit. Dan zegt hij op ietwat vermoeide toon: “Liefje, we hebben het hier al zo vaak over gehad. Er valt niets te regelen. Ik heb nou eenmaal mijn kinderen, en ik ben nou eenmaal verantwoordelijk voor hen.” Hun verdere zwijgen is veelzeggend.

De rest van de tocht denk ik over het gesprek na. Als mijn vrouw en ik in Funchal op de kade naar de zee kijken, hebben we het er nog even over:

Hoeveel relaties er stuklopen – één op de drie (echt)paren verliest elkaar niet aan de dood maar aan het leven. Hoeveel, met name, vrouwen in de problemen komen omdat zij zich in de loop der jaren vrijwel afhankelijk hebben gemaakt van het inkomen van de man.

Hoe mensen soms weer een nieuwe levensgezel vinden. Hoeveel geluk en blijdschap je weer kunt vinden na een periode van verdriet en ongeluk. En ook hoe complex de leefsituatie kan worden, wanneer gezinnen uit elkaar en door elkaar gaan lopen.

Dat zij wel een punt heeft: ze moet niet onverzorgd achterblijven. En dat we hem ook wel kunnen begrijpen: zijn kinderen hebben recht op wat van hem is. Je kunt hen niet de dupe laten zijn van het stuklopen van de relatie van hun ouders.

De rest van de week kom ik hem en haar ineens overal tegen: bij het ontbijt, aan het diner en in het zwembad. Natuurlijk zwijg ik, maar mijn gedachten kan ik niet stilzetten:

“Beste jongen, ik snap je probleem, maar ik hoop dat je iets voor haar regelt. Misschien is het nieuwe ‘niet echtbreken’ wel ‘gij zult uw geliefde niet onverzorgd achterlaten’.”

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 2 juni 2018 (foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant)