In Geen categorie

Jeljers tempeldeuren

Mijn wijze collega Jeljer is gestorven. Bijna 92 jaar is hij geworden. Wijs was hij al toen wij elkaar 36 jaar geleden voor het eerst ontmoetten. Geboren en getogen in het dorp waar ik jong dominee werd, was hij spontaan naar mijn bevestigingsdienst gekomen.

Met al de dominees die in de kerk aanwezig waren, nam hij deel aan de inzegening. Dat was gebruikelijk toen. Een hele rij predikanten in ambtsgewaad kwam naar voren, en ieder van hen legde je persoonlijk de handen op en sprak een Bijbeltekst uit.

Zijn zegen herinner ik mij nog altijd: Niet overhaast zult gij uittrekken, en niet in vlucht heengaan, de Heer immers gaat voor je uit, en je achterhoede is de God van Israël.

In de 36 jaar dat ik dominee ben, zijn deze zinnen meer en meer van betekenis geworden. Ik herinner mij hoe ik als 28-jarige dominee enthousiast en ambitieus aan het werk ging. Met de overmoed van de jeugd wist ik op bijna elke vraag en twijfel een antwoord.

Het duurde nog minstens vijftien jaar tot ik ontdekte dat ‘één vraag beantwoorden, betekent dat je tien vragen stelt’. De antwoorden op de vragen wie de lieve Heer is, wat Hij wil, waarom mensen lijden en wat toch de zin is van de puinhopen in de wereld, bleken met het klimmen der jaren steeds moeilijker te vinden. Ik was ‘te overhaast uitgetrokken’.

Toen ben ik ‘in vlucht heengegaan’. Werd dominee af, en ging als bestuur- en managementondersteuner werken bij het christelijk onderwijs. Dat heb ik een tijdje volgehouden, tot ik ontdekte dat ik in mijn werk als consultant eigenlijk vooral een dominee was.

Na drie jaar begreep ik dat ik beter gewoon weer predikant kon zijn. Sindsdien zijn de last van het ambt en de vragen daarmee verbonden van me afgevallen. Ik sta meer open voor het woord van de lieve Heer en al de verhalen van zijn lieve kinderen. Dat geeft me rust.

En iets van de eenvoud en de wijsheid van collega Jeljer. Toen hij weer eens in zijn geboortedorp kwam preken, zat ik onder zijn gehoor. Hij preekte over de jonge Samuël, die in de tempel werkte en woonde en in de nacht Gods stem had gehoord: ‘Samuël, Samuël!’

God legde Samuël die nacht een zware last op de schouders. Maar Jeljer preekte over de ochtend daarna. Toen Samuël gewoon weer als elke nieuwe dag opstond, en als jongste bediende gewoon weer de deuren van de tempel open deed.

,,Laten we zo in het leven en in het geloof staan”, hield Jeljer ons voor. Wat er ook gebeurt in je leven, wat ook plaatsvindt in de kerk, hoe de wereld ook woedt, blijf iedere morgen de deuren van je tempel opendoen, en ’s avonds weer dichtdoen.

Sindsdien denk ik vaak aan ‘Jeljers tempeldeuren’. Blijf gewoon doorgaan met jouw roeping in jouw leven.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 9 oktober 2021. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).