In Geen categorie

Je kleinkind dopen

De doop van onze jongste kleindochter was een groot feest. Voor mij één van de hoogtepunten in mijn domineesbestaan, want ik mocht haar dopen. Ik voelde me dus zo trots als een aap met zeven staarten, en zij was op dat moment de mooiste dopeling in de wereld.

Wat is dat toch met kleinkinderen en grootouders? Dat ik bewogen wordt, alleen al als ik naar hen kijk. Dat ik de boel de boel laat als ik buiten hun stemmen hoor. Dat ik elk boekje voorlees waarmee zijn aankomen, en samen met hen iedere puzzel maak die zij me geven.

Grootouders zijn oude olifanten. Die moeten vooral de kudde niet meer in de weg lopen, maar hebben nog wel belangrijke taken. Eén daarvan is de zorg voor de jongsten uit de groep op de momenten dat de ouders met andere, dagelijkse dingen druk zijn.

‘Kleinkinderen zijn voor grootouders de kroon op hun leven, kinderen zijn trots op hun voorouders’, zegt het Bijbelboek Spreuken. Misschien ervaar ik het daarom als een roeping er in mijn leven voor hen te zijn. En ben ik daarom zo gelukkig met hun liefde.

Zou dit ook de reden zijn dat ik echt blij ben dat onze kinderen hun kinderen laten dopen? Ik snap heus wel dat zij hiermee niet beloven dat ze hen wekelijks meenemen naar de kerk, zoals dat destijds nog van ons verwacht werd. Die tijd is voorbij.

Maar, hoor ik doopouders heden ten dage zeggen, wij zijn zelf gedoopt en wij willen onze kinderen graag in de traditie opvoeden waarin we zelf vroeger zijn grootgebracht.  Wij hopen dat het geloof een waardevol deel van hun leven zal worden. Dat vieren wij met de doop.

Daarom begrijp ik het ook wel als grootouders heimelijk verdrietig zijn wanneer hun kleinkinderen niet gedoopt worden. Natuurlijk, je respecteert de keuze van je kinderen, maar je kunt ook je eigen geloof niet wegpoetsen dat je kleinkinderen in leven en sterven ‘door engelen gedragen worden’. En dat wil je dan graag een keer samen vieren.

De dag na de doop van ons kleinkind had ik een bezoeker. We dronken samen koffie. “Gisteren heb ik ons jongste kleinkind gedoopt”, vertelde ik. “Mooi”, zei hij, “dat heeft mijn zuster laatst ook gedaan. Ze vond het heel bijzonder.”

“O’, zei ik, “ik wist niet dat je zus ook dominee is.” “Mijn zus is geen dominee”, vervolgde hij, “maar ze zei: als die bliksemse kinderen hun eigen kinderen niet laten dopen, dan doe ik het zelf wel. Dus heeft ze op een goede oppasdag een kommetje water gepakt, de heilige woorden uitgesproken, en hen gedoopt.”

Geen dominee, geen priester en geen kerk die dit goedvindt, vrees ik. Maar zij heeft wel mijn grootvaderlijk hart gestolen.

 

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 4 augustus 2018. De column van Wim Beekman heeft de komende weken een zomerstop. Zijn eerstvolgende column verschijnt hier weer op dinsdag 11 september. (Foto Wim Beekman:  Niels Westra, Leeuwarder Courant)