In Geen categorie

De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 4 februari 2017

Waar liefde woont

‘Goedemorgen schoonheid!’ zegt een dorpsgenoot naast me tegen de vrouw achter de marktkraam waarin zij groente en fruit met zorg en liefde heeft uitgestald. Dat is nog eens een mooie manier om begroet te worden, reageer ik.

Ach ja, vervolgt mijn dorpsgenoot, met humor komen we de dag wel door. Op schertsende toon zeg ik: Humor? Bedoel je het niet serieus dan? Hij komt overtuigend terug: Dit is een hele lieve vrouw, en waar liefde woont, gebiedt de Heer zijn zegen … dominee. Je weet het nog goed, probeer ik mijn gezicht te redden. Hij maakt het af met: en nog heel wat meer ook.

Ik hou van Bijbelteksten die in je blijven rondzweven. Ooit hebben ze je geraakt, en je kunt er soms een diepe overtuiging luchtig mee verwoorden. Wat woont in je ziel gaat nooit verloren.

De marktkoopvrouw is zichtbaar ingenomen met het compliment. Ze is rond de zestig, dus ‘schoonheid’ neemt ze met een korreltje zout. Maar ‘lieve vrouw’ doet haar goed.

Met mijn sinaasappels onder de arm mijmer ik op weg naar huis over liefde en schoonheid. Wij mannen menen dat wij een vrouw liefhebben vanwege haar schoonheid. Maar zou het evengoed andersom kunnen zijn? Dat wij haar mooi vinden omdat wij haar liefhebben? Liefde maakt alles een beetje mooier.

Zoals boosheid en angst de wereld minder mooi maken. Vanochtend heb ik op mijn vrije ochtend uitgebreid de krant kunnen lezen. Weinig schoonheid, veel woede, veel vrees. Vanwege Trump die ongehoorde dingen doet, vanwege de ‘Normaal. Doen.’ brief van Mark Rutte, vanwege verpleeghuiszorg die onder de maat is, vanwege de zoveelste aanslag in de zoveelste stad.

Voor al die berichten wil ik de ogen niet sluiten. En de boze buitenwereld ook niet vergelijken met onze dorpsmarkt. Maar er woont zo weinig liefde in. En zo verdraaide weinig zegen.

Thuisgekomen lees ik een berichtje van een bevriend huisarts. Deze dagen werkt hij als vrijwilliger in een vluchtelingenkamp op Lesbos. Hij stuurt me nieuws uit het kamp en filmpjes van het leven daar. Zelfdodingen, spanningen, gevechten, zelfverminking, moord en brand – soms letterlijk. Ziektes, vocht en bittere kou. Het is daar ten hemel schreiend.

Europa weigert al tijden mensen uit risicolanden toe te laten. Wat is eigenlijk het verschil met wat Trump doet? Wat is goed en wat is kwaad? Wat wijs en wat niet? Soms lig ik daar wakker van.

Zouden de vluchtelingen op Lesbos ook verlangen naar hun eigen oude marktplein? Om daar gewoon met ‘schoonheid’ begroet te worden? Verlangen naar een plek waar je kunt kletsen en schertsen, en sinaasappels kopen; waar je heel alledaags met zorg en liefde met elkaar omgaat?

Zouden zij misschien ook verlangen dat onze boze buitenwereld hen wil begroeten met ‘goedemorgen schoonheid’, omdat zij ook maar gewone lieve mensen willen zijn? En waar liefde woont, gebiedt de lieve Heer zijn zegen. Toch?