van Zuidwest Friesland
Zangdienst
Met de boot liggen we in een havenstadje aan het IJsselmeer.Het is zondag en volgens onze gewoonte gaan we naar de kerk. Ik vraag mij af wie er preekt vanmorgen en hoop op een dominee die ik niet ken. Die geeft mij vaak nieuwe inzichten.
Het blijkt een ‘zangdienst’ en daar is helemaal geen domineebij nodig. Die zijn namelijk moeilijk te strikken in vakantietijd. Er zijn sowieso minder dominees beschikbaar tegenwoordig. Kerken moeten hun voorgangers met een lampje zoeken.
De domineeskerken van ooit zijn aan het verglijden. Het zijnlang niet altijd meer de predikanten die het meeste werk verzetten in de kerk en de grootste verantwoordelijkhedendragen. Kerkmensen doen in deze tijd veel dingen zelf. Doen heel veel zelf. En dat doen zij goed, zoals vanmorgen.
Een van de gemeenteleden heeft deze zangdienst georganiseerd en geeft daar leiding aan. Met alles erop en eraan. Liederen, gebeden, Bijbellezingen, een gedicht en een korte overdenking. Samen met een ouderling, die de zegeningaan het begin en het einde van de dienst voor haar rekening neemt.
Zij beiden doen niet voor een dominee onder. Staan daar rustig en sereen. Liturgie zoals liturgie bedoeld is. Geen houtje touwtje bijeenkomst en geen ‘oude jongens krentenbrood’. De eerbied voor de lieve Heer straalt ervan af, en de liefde voor de mensen ook. Het ontroert mij.
Ik fluister tegen mijn vrouw: “Ze zijn hier op zoek naar een nieuwe dominee, maar eigenlijk hebben ze nauwelijks een dominee nodig.” En bedenk bij mezelf dat de kerk van Jezus zo ooit begonnen is. Een groep gelovigen die op zondagmorgen bij elkaar kwam om samen hun geloof te beleven, en door de week voor elkaar en anderen te zorgen. Dat deden zij allemaal zelf.
‘Mensen kunnen veel meer dan je denkt’, heb ik geleerd vande schipper van de zeilpraam met wie ik zo nu en dan als fokkemaatje mee mag varen. Hij vaart met groepjes opstappers en vertrouwt hen veel van het werk toe om de boot varende te houden. Een kind aan het roer, een mevrouw aan de zwaarden, twee senioren aan de grootschoot. Zij doen het prima.
Sommigen hebben nog nooit gevaren. Hij leert ze wat ze doen moeten, vertrouwt hen en laat ze op zichzelf vertrouwen. En hapert het even, dan helpt hij hen rustig weer op gang, met een wenk van zijn ogen, een klein gebaar of een lichte ondersteuning. Met ‘u doet het prima’ bemoedigt hij hen.
Hoe belangrijk die bemoediging is, leer ik ook van hem. Dus loop ik na afloop even langs de consistorie. En maak de dames mijn complimenten. Wij kennen elkaar. “Dank je Wim”, zegt de één. “Ik doe het met kloppend hart, maar ik vind het prachtig. Kan ik ook eens gebruik maken van de voorrechtendie jullie als dominee hebben: Mag ik helemaal zelf dieliederen uitzoeken die ik het mooiste vind.”
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 30 augustus 2025. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).
