De column van Wim Beekman

Ouderling

Ze voelde zich meer een jongeling, hoe zou zíj ooit ouderling kunnen wezen? Dus toen ik haar alweer heel wat jaren geleden kwam vragen of zij ouderling zou willen worden, trok zij wat witjes weg: “Ik moet er niet aan denken om vooraan in de kerk te moeten zitten. Voor de dienst hardop een gebed doen voor iedereen in de kerkenraadskamer, en dan vooraan in de kerk voor de hele gemeente de mededelingen voorlezen. Dat kan ik helemaal niet, ik zou de halve nacht van tevoren wakker liggen. Ik wil van alles wel doen voor de kerk, maar vraag mij alsjeblieft niet om ouderling te worden. Ik blijf het liefst op de achtergrond.”

Hoe kon ik haar het vertrouwen geven om ja te zeggen op de vraag of zij ouderling wilde worden. Want de kerkenraad was ervan overtuigd dat we juist haar, bescheiden als zij was, zouden moeten hebben. “Jij bent iemand die dicht bij de mensen staat”, zei ik. “Jij kent de mensen, en de mensen kennen jou. Ze nemen je in vertrouwen. Jij hoort ook altijd alle dingen in het dorp, en je weet vaak als een van de eersten wat er allemaal gebeurt. Je bent niet iemand die graag vooraan staat, en je voert in een groep ook niet het hoogste woord. Maar zo iemand hebben we nodig als ouderling. Een bescheiden mens op de achtergrond, die ziet, en hoort, en weet wat er nodig is. Een stille in den lande. Wil je nog eens een nachtje over onze vraag slapen?”

De volgende ochtend vroeg belde ze me op: “Ik heb de hele nacht over uw vraag wakker gelegen. En u krijgt ook nog hulp vanuit ons gezin. Mijn man en onze kinderen vonden dat ik het wel doen kon. ‘Mem zorgt immers altijd goed voor de mensen.’ Zij zeiden: ‘Misschien kan Mem vragen of zij geen ouderlingendienst voor de hele gemeente hoeft te doen. Geen gebed hardop in de kerkenraadskamer, geen mededelingen voor de gemeente, geen hand aan de dominee, gewoon rustig achteraan.’ Dus als de kerkenraad dat goed vindt, dan durf ik het op die manier wel te gaan doen.”

Om een lang verhaal kort te maken: zo is zij jarenlang ouderling geweest. Zij was één van de trouwste ouderlingen met wie ik ooit heb samengewerkt. Ze belde me geregeld: “Weet dominee wel dat die en die van de week in het ziekenhuis het bericht heeft gekregen …”. Dat wist ik dan geregeld niet, maar zij wist het altijd. Zij was het oor en het oog van de kerkenraad en de dominee. Een echte herder, die misschien wel niet vóór, maar wel altijd áchter de kudde liep. En die de schapen die even niet meekonden opving.

Afgelopen zondag nam de gemeente afscheid van haar als ouderling. Na vijftien jaren trouwe dienst. “En nu?” vroeg ik haar onder de koffie, wat ga je nu met je tijd doen?” ,,”Ze hebben me gevraagd als bezoekdame”, antwoordde ze. Gelukkig, ze stopt als ouderling, maar als herder gaat ze gewoon door.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 3 oktober 2026. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).