van Zuidwest Friesland
Bemoedigd
Ik ga naar de kerk om bemoedigd te worden. De ene keer heb ik dat meer nodig dan de andere, en deze zondagmorgen heb ik het vooral nodig. Vanwege het conflict tussen Trump en Zelensky waar ik twee dagen eerder verbijsterd naar heb zitten te kijken. In nauwelijks tien minuten tijd zag ik hoe de oorlogskansen voor Oekraïne keerden. Verbijsterend hoe de ene president de andere afserveert. Verbijsterend hoe de ene regeringsleider met open ogen in de val van de andere trapt.
Zo gaat dat dus onder de groten der aarde, denk ik. Ik mag dan denken dat recht en menselijkheid het hoogste goed zijn, maar het enige dat telt, is het recht van de sterkste. Zo worden blijkbaar oorlogen gewonnen en verloren. Dat speelde zich vroeger voornamelijk achter gesloten deuren af, tegenwoordig mogen we allemaal meekijken.
En nu? Zullen Amerika en Rusland vrienden worden? Zal Poetin zijn gang kunnen gaan in zijn vroegere satellietstaten? Zullen de spanningen met China oplopen? Zal West-Europa pal staan voor wie zij hun vrienden noemen, of allereerst het eigen hachje redden? Een deskundige ben ik niet, maar ik houd mijn hart vast. Pas anderhalve maand Trump, en de wereld zal niet meer hetzelfde zijn. Moge God ons bijstaan.
Zoekend naar bemoediging stap ik zondagmorgen het kerkje binnen waar ik jarenlang dominee was. Hier ken ik de mensen, en zij kennen mij. In de kerk zijn we zijn als goede vrienden. Het bemoedigt nu eenmaal beter onder vrienden. Vanmorgen ben ik weer gewoon kerkganger. Er staat nu een ander op de preekstoel om de noden en angsten van de mensen aan de lieve Heer over te brengen, en om zijn troost en bemoediging aan hen door te geven.
‘Onze hulp is in de naam van God die hemel en aarde gemaakt heeft’, zo begint zij. Dat zeggen we in de kerk al eeuwen elke zondag tegen elkaar. Geloof tegen de klippen op dat de macht van de groten der aarde voorbijgaat, en dat de zachte krachten van de lieve Heer blijven. Meteen daarna bidt de dominee een gebed voor de nood in de wereld. Dat doen de kerken altijd aan het begin van een kerkdienst. ‘Ander volk eerst.’ Zij gebruikt hiervoor de mooie woorden van Andries Govaert die ik zelf al honderd keer gebeden heb, maar nu duizend keer anders klinken:
In deze duistere wereld
Roepen wij om ontferming,
Gelukkig wie schuilen bij u.
Niet om onszelf bidden wij,
Maar om de ongekende, ongetelde slachtoffers
Van het woede van de machten (…):
Heer ontferm u, Christus ontferm u, Heer ontferm u.
De liederen troosten. De preek zet me op goede wegen: ‘Wat ziet gij de splinter in het oog van uw buurman, en niet de balk in uw eigen oog.’ Die kan ik in mijn zak steken. In deze kerkdienst is het goede geschied. Bemoedigd keer ik huiswaarts.
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 8 maart 2025. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).
