In Geen categorie

Eiland

Op de kade waar de veerboot afmeert zijn de mensen anders dan anders. Links van mij staan groepjes rugbyspelers uitbundig te kletsen. Rechts heffen zangers vierstemmig een lied aan dat klinkt als een klok.

Op het Waddeneiland waarheen ik op weg ben begint vanmiddag een korenweekend en een rugbytoernooi. Deelnemers staan opgetogen in groepjes bij elkaar en stralen alsof zij komende dagen iets bijzonders gaan doen. Dat is ook zo: zij gaan naar ’t eiland.

Jonge ouders met hun kroost en grootouders met kleinkinderen staan met wandelschoenen, korte broek en luchtige zomerjurkjes vol verlangen de zon te verwachten. Dat het vandaag 15° is en regent dat het giet, deert niemand. Op het eiland zal het zeker zomer zijn.

Zelf ben ik in alle vroegte op weg gegaan om de eerste boot te nemen. Een lange dag vol besprekingen wacht. Geen tijd voor zee en strand omdat ik de laatste boot weer moet halen. Maar ieder om me heen reageert jaloers: “Jij boft maar met zo’n reisje, het is nog je werk ook.” En zo is het.

Zodra de boot loskomt van de wal, laat ik zelf ook alles los. De last van het dagelijks bestaan valt van me af, het gevoel van lust en leven vaart in me. Warmte verwelkom ik van harte, kou en wind neem ik voor lief. Het eiland dat wacht kan niet meer stuk.

Het eiland is een beetje het paradijs. Achter de horizon ligt het land waar het leven goed is. Achter alle sores, die als vanzelf ongemerkt je dagen vullen, wacht er een leven waarin we het goed hebben met elkaar, en met onszelf. Het eiland is het land van vrede en licht en rust.

Gelovigen van overal in de wereld vertellen elkaar verhalen over zo’n land. En zo verschillend als mensen zijn, zo verschillend zijn ook hun verhalen. Ieder geloof en iedere levensovertuiging houdt zijn zwaarmoedigheid buiten de deur.

De Bijbel kent veel van deze verhalen. Over de stad waarvan de straten van goud zijn, de muren van edelsteen en de poorten van juwelen. Over een rivier waarlangs vruchtbomen twaalf keer per jaar vrucht dragen.

Mensen van alle tijden bemoedigden elkaar met dit soort verhalen, ademden ervan op, werden er opgetogen van. De oude verhalen over het land waar het leven goed is, waren als de folders met vakantieparadijzen nu.

Mijn favoriete verhaal over het land achter de horizon is dat van de oude profeet: ‘Ooit zal ieder neerzitten onder de eigen wijnstok, en de eigen vijgenboom’. Daar kan ík nou van dromen: ieder in alle rust op een eigen, beschut plekje. En de lieve Heer, ergens ongemerkt op de achtergrond, ziet dat het goed is.

Vakantie voelt als een voorbode daarvan: even in rust op de plaats waar het leven goed is. U zult mijn column de komende vier zaterdagen dus niet vinden. Tot volgende maand.  

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 13 juli 2019. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).