De column van Wim Beekman

Preekkoffer

Voor een dominee zijn de dagen rondom Pasen de drukste tijd van het jaar. Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en paaszondag volgen op elkaar, met allemaal een kerkdienst. Ik ben dan wel met pensioen, maar deze dagen ga ik preekstoel-op-preekstoel-af. Juist nu begeeft mijn preekkoffer het. Op Witte Donderdag breekt het handvat af van het diplomatenkoffertje waarin ik ruim veertig jaar mijn map met preken en mijn toga vervoer naar en van de kerk. En ik moet nog een aantal dagen.

Dus ga ik op internet op zoek naar een nieuw koffertje dat hopelijk snel geleverd kan worden. Het resultaat valt tegen. Nieuwe preekkoffertjes zijn mooi, maar erg duur, en de levertijd kan rondom de drukke paasdagen zomaar uitlopen tot na Pasen. Dit helpt niet. Trouwens, eigenlijk wil ik ook geen mooie nieuwe koffer. Ik wil gewoon dezelfde als ik had, waaraan ik in veertig jaar gehecht ben geraakt. En ik denk zelfs even: hoeveel jaar zal ik eigenlijk nog uit preken gaan? Is een splinternieuwe nog wel de moeite?

Onze kleindochter redt mij. “Opa, wil je de hangertjes zien die ik gekocht heb voor de paastakken die we op tafel hebben staan?” En ze gooit een hele zak houten paaseitjes, paashaasjes en paaskuikens in alle soorten, maten en kleuren op tafel. “Bij de kringloopwinkel gekocht. Daar hebben ze echt alles.” ‘Kringloopwinkel’, denk ik. En: ‘Daar hebben ze echt alles’. Even later ben ik tussen een overvloed aan tweedehands spullen op zoek naar een gebruikt diplomatenkoffertje. “Boven, daar staat een hele rij in een kast tegen de muur”, tipt een hulpvaardige kennis mij.

Boven vind ik enkele koffertjes die bijna gelijk zijn aan mijn oude preekkoffer. Eén springt eruit, die is van echt leer. De randen zijn wat beschadigd, en hier en daar zit een kras. Dat heb je met leer. Nou ja, ik ga ook niet zonder krassen en deuken de kansel op. Er is wel een probleem: er zitten twee cijfersloten op, die zitten dicht en er is geen code te bekennen. De medewerker achter de kassa is ouderling in een buurtgemeente, zij begrijpt meteen wat ik zoek en nodig heb. “Neem hem maar mee, Wim, en ga er maar even thuis mee fröbelen. Als je hem openkrijgt, ben jij geholpen en kom je maar terug om te betalen.”

Een medeklant doet me de tip aan de hand even op YouTube ‘code cijferslot koffer kraken’ in te tikken. Thuisgekomen ga ik welgemoed aan de gang. Het blijkt een fluitje van een cent, binnen een half uur is de koffer open. ‘Vest op cijfersloten geen betrouwen.’ Mijn vrouw raadt me aan met schoensmeer de kleine beschadigingen bij te werken. Even later is de koffer mooi zwart, glimt het leer als een spiegel en is deze dominee weer het predikheertje.

Moraal van het verhaal: duurzaamheid zit in een klein hoekje, in dit geval in een tweedehands preekkoffertje. Lang leve de kringloopwinkel!

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant, 18 april 2026. (Foto Wim Beekman: Niels Westra, Leeuwarder Courant).