Net als vorig jaar liet de schaatsclub tijdens de algemene ledenvergadering op 22 november 2024 iemand een boeiend verhaal houden over (in dit geval) zijn ervaringen met schaatsen. Cor Faber vertelde over ‘Zweeds schaatsen’. Schaatsen in het zuiden van Zweden op ijs dat nog door niemand bereden is. Met oog voor de benodigde veiligheid en vooral het genieten van de omgeving. Het kleine groepje aanwezigen heeft ervan genoten.
Uiteraard werden tijdens de algemene ledenvergadering in It Kistwurk naast de sfeervol verlichte ijsbaan eerst de verplichte zaken afgewerkt: de notulen van de jaarvergadering van vorig jaar, de financiële stand van zaken en het jaarverslag. Bij de financiën was een van de opvallende zaken dat leden van de schaatsclub Fix-teams hebben gevormd. Deze teams zijn langs geweest in huizen in Koudum en hebben daar met raad en daad meegedacht en -gewerkt met maatregelen om de kou buiten de deur te houden. Het heeft de schaatsclub € 1.800 opgeleverd.
Na een korte pauze vertelde Cor Faber – oud-wedstrijdrijder en voorheen eigenaar van Faber Sport in Heerenveen – hoe het is om Zweeds te schaatsen. Hij en zijn vrienden zoeken een gebied in het zuiden van Zweden, waar zich ijs gevormd heeft. Meren, vele malen groter dan de Friese en vaak ook veel dieper. Dat laatste maakt dat je goed uit moet kijken of het ijs wel goed genoeg is om erop te schaatsen. Cor legt uit hoe water van verschillende temperatuur wisselt van hoogte en daardoor ontstaat op een gegeven moment ijs. Maar bij diepe wateren duurt dat veel langer dan bij ondiepe.
Een groep schaatsers gaat altijd met een gids op pad. En als op de film – die Cor achter zich laat draaien – blijkt dat de gids door het ijs is gezakt dan vertelt Cor dat het niet de schuld van de gids is, maar in feite van de tweede persoon. Die moet horen aan het ijs of het dunner wordt of dik genoeg is. Dat moet die tweede persoon in de groep dan aan de gids doorgeven.
Voor dit soort noodsituaties heeft iedere schaatser een rugzak met de nodige middelen. Waaronder een reddingslijn. Maar ook droge kleding voor als het een keer mis is gegaan. De reddingslijn is zo’n 35 meter lang en kan naar de persoon in een wak gegooid worden. Volgens Cor is zo’n lijn ook zinvol als er geschaatst gaat worden op bijvoorbeeld de Fluessen.
De groep helpt elkaar met name bij ‘kistwurken’. Dat zijn plekken in het ijs die ontstaan zijn doordat ijsplaten tegen elkaar opkruipen. Het ijs daaromheen is niet altijd even sterk. En dus moet er flink geprikt worden met de twee prikstokken, die iedere schaatser ook bij zich heeft.
Voor de Zweedse schaatsers staat niet de afstand voorop. “Als je hier aan iemand vraagt: ‘Heb je lekker gereden?’ Dan krijg je als antwoord: ‘Ja, ik ben wel zo’n twintig kilometer op het ijs geweest’ Maar als je het ons vraagt dan zeggen we: ‘We hebben zo genoten van de omgeving, dat weidse meer, die mooie bossen en de zeearend die we hebben zien vliegen’,” vertelt Cor.
Het was voor de aanwezigen, mooi om de verhalen te horen. Helaas was de groep wat beperkt. Dat kan volgend jaar vast wel anders zijn.