Nieuws & Activiteiten
 

De column van Wim Beekman: Geen kind meer

dinsdag, 14 november 2017
De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 11 november 2017


Geen kind meer

“O ja”, zegt de uitvaartleider net voordat ik de kerk inloop om de rouwdienst te gaan leiden, “de familie laat na het eigen afscheidswoord voor moeder nog een lied horen.” Even later klinken door onze mooie dorpskerk de woorden van Karin Bloemen over haar moeder: Je bent allang geen kind meer, al blijf je ook haar kind.

Een indringend lied over wat velen voelen en waar weinigen over spreken: de verhouding met je moeder (of vader) die vol warmte kan zijn, en ook vol gedoe. Karin Bloemen vertolkt dit indringend met “de dag waarop je moeder sterft, is de dag waarop je ophoudt kind te zijn”.

Het is niet alleen de tere wijze waarop zij het lied zingt die mij raakt. Het is de eerlijkheid waarmee zij zingt over de moeite die zij heeft met haar moeder, en over de duizend draden waarmee zij aan haar gebonden is:
De dag waarop je moeder sterft dat jij wordt los gelaten En al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou Maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten

De mooiste begrafenis is de eerlijke begrafenis. Die waar moeder (of vader) niet de hemel in geprezen wordt. En ook niet de grond ingetrapt. Maar die, ergens daartussenin, de overledene laat zijn zoals zij was. Met de goede en de slechte kanten.

Om dat te doorzien, en te aanvaarden, heb je soms een heel leven nodig. Waarin je leert het tekort onder ogen te zien dat je hebt gevoeld, de goede kanten te waarderen aan wat vanzelfsprekend was, en de twee kanten te onderkennen die er nou eenmaal aan al de dingen zijn.

Vooral om te accepteren dat het goed was zo, al was het niet perfect. Het moeilijkst: te aanvaardden dat je zelf ook niet volmaakt bent geweest:
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht En wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd De machteloze frasen van je genegenheid En dat het niet haar schuld was en ook dat het je spijt De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou En dan zo graag nog één keer zeggen zou

Iedere rouwdienst gebruik ik ergens in het gebed min of meer dezelfde woorden: “Wij danken u voor alles wat zij betekend heeft voor wie haar lief waren, en voor wat wij allen voor haar mochten doen. En wat niet goed was of onaf, bij haar, bij ons – lieve Heer, berg het in uw ontferming.”

Hartverwarmend als bij een uitvaart de overledene wordt recht gedaan. Aanvaard zoals zij of hij was: niet volmaakt, niet onvolmaakt. Dat raakt aan de bekende woorden: ‘Eert uw vader en uw moeder’.