Nieuws & Activiteiten
 

De column van Wim Beekman: Geduld

dinsdag, 5 december 2017
De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 2 december 2017


Geduld

Het is 18 november en ik ben op weg naar IKEA. Op de autoradio mogen luisteraars vertellen wat zij op hun lever hebben. Er belt een man om te vertellen dat hij boos is:

“Ik baal ervan dat ik altijd zo lang moet wachten totdat het Kerstmis is. Nu zijn we al eind november en duurt het nog ruim vijf weken totdat de Top2000 begint. Genieten is dat, maar helaas is het na een week weer voorbij. En elk jaar ben ik dan op 1 januari teleurgesteld dat ik een heel jaar moeten wachten tot het weer kerst is.”

Niets vervelender dan wachten. Vertel mij wat, ik ben op weg naar IKEA. Bij de keukenafdeling moet ik even een sierlijstje bestellen dat ik de vorige keer vergeten was. Daar is de meneer bij nodig die net nu voor een ander stel een hele keuken aan het invoeren is. Geduld dus.

De garderobekast die ik na een half uur op de volgende afdeling zelf in een computer kan samenstellen, vraagt ook ruim tijd. Vooral als je daar toch weer een personeelslid voor nodig hebt, en de mevrouw ‘even bezet’ is.

Als dat geregeld is denk je dat je er bent, maar dan begint het pas: drie kwartier in de rij voor de kassa. Vervolgens moeten er ook wat onderdelen worden afgehaald bij ‘uitgifte goederen’ een paar straten verder, waar we een nummertje kunnen trekken en – u raad het al – weer een half uur mogen wachten.

Wachten is niet meer van deze tijd. Wat wij wensen, willen wij hier en willen wij nu. En precies zo als wij het in gedachten hebben. Jammer bijvoorbeeld dat Kerstmis en de Top2000 zich daar niets van aantrekken en elk jaar maar één keer eind december plaatsvinden.

Wachten heeft ook goede kanten. In onze kerkdiensten wachten we vier zondagen lang op Kerstmis; vier weken van Advent waarin we wachten op het licht dat groeit en waarin de kinderen elke zondag één kaarsje meer aansteken. Zo leren we hen en onszelf geduld.

Want ongeduld is een plaag. Het plaagt vooral onszelf. In het kleine en in het grote. Van het onschuldige niet willen wachten op de Top2000. Tot wat gevaarlijk kan zijn: de populistische stromingen in onze samenleving die geen geduld kunnen opbrengen voor een politiek met ruimte voor het compromis en rekening houden met elkaar. En die democratie veranderen in strijd. Ongeduld dat de ander niet dulden kan.

Voor mijzelf hoop ik op geduld in mijn dagelijks leven. Vooral dat ik, wanneer het erop aan komt, over de levenskunst van de lange adem zal beschikken. Dat ik kan wachten. Jacobus prijst het geduld van de boer: “Vrienden, heb geduld en wacht op de dag dat de Heer komt. Zoals de boer met een lange adem wacht op de vruchten van het land.”

Geduld, lieve mensen, is zo’n schone zaak.