Nieuws & Activiteiten
 

De column van Wim Beekman: Frau Kapitän

dinsdag, 12 september 2017
De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 9 september


Frau Kapitän

In de haven is het een goede gewoonte elkaar bij het aanmeren de helpende hand toe te steken. Dus wanneer naast ons een nieuwe buurman aan komt puffen, gaan wij de kajuit uit om op de steiger even zijn landvast aan te pakken.

De binnenvarende buurman blijkt een Duitse buurvrouw van ruim in de zeventig. Vanachter het roer geeft zij kordate bevelen aan haar man op het voordek die daar vriendelijk lachend met een pikhaak staat te hannesen. Met luide aanwijzingen geeft zij hem stap voor stap aan wat hij doen moet.

Trefzeker legt zij de boot aan, maakt de lijnen vast en doekt de zeilen op met een zeemanschap waar ik nog een punt aan kan zuigen. Wij bewonderen dit echtpaar op leeftijd, want er staan stevige golven op het IJsselmeer en onze eigen boot is daar vandaag meer te keer gegaan dan ons lief was. Dat hebben onze buren ook getrotseerd.

Terug in de kajuit noemen wij de buurvrouw ‘Frau Kapitän’. Mijn vrouw bewondert haar moed en haar kunde. Ik bewonder haar gemoedelijke man die de scherpe bevelen van zijn dominante vrouw eenvoudig over zich heen laat komen en daarbij zijn goede humeur allerminst verliest.

Later complimenteer ik haar met haar vaardigheden en met hun boot, een klassiek zeiljacht uit 1972, dat er uitziet als door een ringetje te halen. Ze blijkt een vriendelijke dame, spreekt vloeiend Nederlands en vertelt dat ze al jaren met hun boot in Noord-Holland liggen.

“Wij verblijven daar elke zomer geruime tijd, en ik vond dat ik daarom Nederlands moest leren, dus heb ik een cursus gevolgd. Nu leid ik Nederlandse toeristen rond in het museum in onze thuisstad en genieten we elk jaar van enkele weken varen door jullie mooie Nederland.”

Haar man heeft weinig te vertellen en we komen er snel achter dat de oorzaak Alzheimer is. Dat zij vroeger veel gezeild hebben samen en dat zij nu, hoe vroeger de rollen aan boord ook verdeeld waren, het roer heeft overgenomen.

Ze staat haar man bij in wat hij doet: helpt hem op- en afstappen. Loopt stevig gearmd met hem naar het toiletgebouw, en installeert hem op het veilige achterschip met pet en zonnebrandcrème lekker in het zonnetje, waarna zij op het voordek even een uiltje knapt.

Ze geeft hem een bak met aardappels op schoot, die hij schilt en zij gaar kookt. Na de maaltijd zet ze hem met een theedoek op de bank in de kajuit waarna zij wast en hij droogt. Wij begrijpen: hoe de rollen vroeger ook verdeeld waren, zij heeft met vaste hand het roer in zijn leven overgenomen en met zijn vriendelijke glimlach volgt hij al haar aanwijzingen.

‘Leven is aanpassen’, en zij beiden verstaan deze kunst. Gezegend de man die zo’n vrouw heeft getroffen, en gezegend de vrouw die zo haar man voor lief kan blijven nemen.