Nieuws & Activiteiten
 

De column van Wim Beekman: De amandelboom bloeit

dinsdag, 17 april 2018
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 14 april 2018


De amandelboom bloeit

U kent ze wel, mensen op leeftijd die gezegend zijn met een mooie, witte bos haar. Zo een die je niet hoeft te verven om er goed uit te zien. Leeftijd is misschien wel het mooiste sieraad van de mens. ‘Wanneer de amandelboom bloeit.’

Het beeld is van Prediker. Aan het einde van zijn Bijbelboek schrijft deze wijze leraar, in de tweede helft van zijn leven, een intiem gedicht over ouder worden. Onveranderd herkenbaar na 2500 jaar:

… de dag dat de wachters van het huis beven (handen - wb)
en de sterke mannen zich krommen (benen),
en de maalsters ophouden (kiezen),
omdat haar aantal gering geworden is,
en zij, die uit de vensters zien, hun glans verliezen (ogen),
en de deuren naar de straat gesloten worden (oren);
als het geluid van de molen verzwakt (hartslag),
en de stem hoog wordt als die van een vogel
en alle tonen gedempt worden;
op de dag, dat men ook vreest voor de hoogte,
en er verschrikkingen op de weg zijn,
als de amandelboom bloeit …

Die amandelboom heb ik even gegoogeld: Amandelbomen verschillen. De meeste bloeien wit, sommige sneeuwwit, andere grijswit, weer andere met een roze tint. Amandelbomen zijn net mensen. Maar alle bloeien zij.

Mensen op leeftijd gaan bloeien. In de huisartsenpraktijk op ons dorp werken, naast jonge artsen, ook nog dokters op leeftijd. Soms heb ik behoefte aan een jonge, frisse blik op mijn gezondheid. Soms is de wijze raad van een geneesheer met ervaring weldadig.

Op de preekstoel mag ik graag een enthousiaste, jonge prediker horen. Iemand met nieuwe hoop en verse spirit. Maar van collega’s met brede levenservaring en een ruime geschiedenis van geloven kan ik soms even echt stil worden. Op leeftijd zijn, is bijzonder.

Nooit eerder heb je zoveel geleerd van wat het leven je heeft geboden, en heeft onthouden; nooit eerder kom je op het punt waarop je zo vrij bent een eigen koers te volgen, en in staat je te voegen; nooit eerder ben je zo overtuigd en bescheiden tegelijk, dan wanneer de amandelboom bloeit.

Oudere werkers zijn goud waard. Dat geldt voor dokters en dominees. Dat geldt niet minder voor politieagenten, voor schooljuffrouwen, voor timmermannen en voor verpleegkundigen; ja voor welk beroep niet? Wie wil, kan blijven bloeien.

Amandelbomen verschillen. En mensen worden ieder op hun eigen wijze oud. De een blijft zeer actief in de hoge jaren van het leven, en gaat door tot het moment dat het zomaar

stopt. De ander kiest ervoor zich terug te trekken bij wie hem dierbaar is, in wat haar lief is, en glijdt in alle rust naar het einde. Het past bij wie je bent, bij hoe je bent.

Maar alle bloeien zij. Oude bomen kunnen uitbundig blijven bloeien. Zichtbaar voor de mensen, hoop ik. Want een bloeiende amandelboom moet je niet onder stoelen of banken steken.