In Geen categorie

De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 23 september 2017

Zwaar op de hand

“Bent u niet die dominee die wel eens in de krant schrijft?” We zitten samen op een bankje en kijken uit over het wijde water. “Ik herken u van het fotootje. Uw stukkies zijn aardig, al spreekt het ene me meer aan dan het andere.

Meestal schrijft u positief over het geloof, en zo zou het wel moeten zijn. Maar zo is het niet altijd. Neem nou mijn moeder, die komt uit een zware hoek van Friesland. Het geloof is voor haar niet altijd een vreugde. En hoe ouder, hoe zwaarder op de hand.

Dan ziet ze haar leven zwart in. Dat ze zondig is, en zo. En dat de lieve Heer haar dat misschien niet zal vergeven. Daar kan ze knap neerslachtig van worden. Mens, zeg ik dan, zie alles toch niet zo donker in. God is liefde en voor liefde hoef je niet bang te zijn. Toch?

Nee, geloof is niet altijd een vreugde. Ze hebben daarmee vroeger de mensen een hoop angst aangejaagd. Hel en verdoemenis, zo zeiden ze dan. Misschien kunt eens schrijven over wat dit, nog steeds, met de mensen kan doen.”

Ik zoek iets waarmee hij zijn moeder van haar doemdenken kan afhelpen. Maar wanneer je van jongs af aan bent opgevoed met een strenge God, dan is het moeilijk iemand op haar oude dag nog van die last te verlossen.

En ik weet zelf hoe moeilijk dat is. Mijn moeder was een gelovige vrouw, met een groot vertrouwen in God. Maar ook Godvrezend – haar vrees voor de straffende God was soms groter dan haar vertrouwen in de lieve Heer.

Thuisgekomen pak ik uit de kast haar bijbeltje-met-liedboek dat ik na haar sterven heb gekregen. Het staat vol met kruisjes en onderstrepingen. ’s Nachts, als zij niet slapen kon, las zij daarin en streepte met potlood aan wat ze niet wilde vergeten.

De meeste van haar aantekeningen staan bij de woorden ‘genade, barmhartigheid, vergeving en verzoening’. Dat waren voor haar belangrijke begrippen. Ik vrees dat ze die zo veel nadruk gaf, om te overstemmen dat ze het zo moeilijk geloven kon.

Mijn moeder was een lieve vrouw. Zij gunde ons al het goede van de wereld, en anderen ook. Zij liep zich vaak de benen uit de naad om de mensen om haar heen van het beste te voorzien. Waarom gunde zij zichzelf zo weinig van wat zij anderen van harte toewenste?

Genade is misschien wel het moeilijkste uit de Bijbel. Niet om over te spreken. Maar om te geloven dat je het zelf waard bent. Dat ‘de lieve Heer zijn zon laat schijnen over goeden en kwaden. Het laat regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.’

Die zin uit de Bijbel – de mooiste die ik ken – had ik natuurlijk aan die meneer op dat bankje moeten meegeven. Nou maar hopen dat hij dit stukkie leest.