In Geen categorie

De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 21 oktober 2017

Vriendin

Tante Ditty is overleden. Zij was mijn moeders beste vriendin. Na het overlijden van mijn moeder kon ik met haar nog zo mooi over mijn moeder praten. En over mijn eigen jonge jaren, want tante Ditty kende mij van jongs af aan. “Ik heb je nog de luiers aangedaan”.

Afgelopen zomer bezochten we haar, 94 jaar oud inmiddels. “Ik vind er niet veel meer aan. Het is zo akelig stil geworden in huis sinds ome Siem er niet meer is. Soms zie ik een dag bijna niemand.

Alleen de buurvrouw, die komt dagelijks, en de buurkinderen. Onze eigen kinderen ook enkele keren per week, en soms onverwacht een kleinkind. De Buurtzorg komt dan nog, en ik ga een keer per week naar ouderen-yoga; op zondag naar de kerk, als het kan ook op avond – maar verder is er helemaal niets.”

Wij waren onder de indruk van haar programma, maar zeiden dat niet. We begrepen dat dit voor een vrouw met haar temperament te weinig was. Haar lichaam was broos, haar gezondheid kwetsbaar, maar haar geest scherp; dan is het je zomaar te stil.

Tante Ditty en ome Siem waren kort na hun trouwen de eerste buren van mijn ouders. Mijn moeder en zij bespraken samen hun leven, de wereld, de kerk, de dominees en de preek. Dat waren er minstens twee, want tante Ditty was gereformeerd en mijn moeder hervormd.

Onderling zagen zij geen enkel verschil. Ome Hans, een andere buurman van destijds, mailde: “In mijn geheugen staat gegrift dat zij beiden uren aan de voordeur stonden te praten; dit is waarschijnlijk het begin geweest van het ontstaan van de Protestantse Kerk in Nederland”.

Tante Ditty en mijn moeder hebben samen veel gelachen, ook gehuild, en elkaar door menige moeilijke periode in het leven heen gesleept. “Kort na jouw geboorte werd je vader ziek; als ik toen, met twee kleine kinderen en een zieke man, tante Ditty niet had gehad, dan weet ik niet hoe het gekomen was”, vertelde mijn moeder ooit.

Later zijn beiden elders gaan wonen, maar de vriendschap is nooit meer overgegaan. Zelfs niet toen mijn moeder was gestorven en mijn vader wat met zijn ziel onder de arm liep. Na verloop van tijd greep tante Ditty in en bracht hem in contact met een andere goede vriendin. Zij hebben samen nog goede jaren gehad.

Afgelopen week hebben we tante Ditty begraven. Ik mocht de ‘dankdienst voor haar leven’ leiden, en heb dat dankbaar gedaan; voor haar en voor mijn moeder. ‘Heer, u bent voor ons een toevlucht geweest, van geslacht op geslacht’, daar ging de preek over. Over het geloof van tante Ditty in ‘God, onze toevlucht in het dagelijks leven’.

Maar ook over vriendinnen die elkaars toevlucht zijn in het dagelijks bestaan. Immers, de handen van de lieve Heer zijn de handen van zijn lieve kinderen. Vriendschap is kostbaar.