In Geen categorie

De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 23 december 2017

Stille Kerstmis

O zeker, ik hou van de drukte van Kerstmis. Van mensen die huizen en tuinen versieren. De kerstspullen van zolder en de dennenboom in huis halen. Van de boodschappen waarvoor ik de supermarkt afstruin en in de rij sta voor de kassa, altijd naast de kerstkransjes.

Ik hou van de drukte bij de bakker. Waar het zo vol is dat je een nummertje zou moeten trekken. Maar onze bakker heeft gelukkig helemaal geen nummertjes, dus wordt het een gezellige boel in de winkel. Ik hou van de kerstmuziek deze dagen. Van het muzikaal behang in de winkelstraten. Van ‘Rudolf the rednosed reindeer’ op Sky Radio tot ‘Stille Nacht’ op het Adventsconcert.

Ik hou van mijn volle domineesagenda waarin de voorbereiding van de ene na de andere feestelijke kerkdienst op het programma staat. Van het kerstspel met de kinderen dat nog geoefend moet worden. Van koor, orkest en instrumenten die een viering luister bijzetten.

Ik hou van de volle kerk in de kerstnacht. Waar de trouwe kerkganger in de bank aanschuift bij de dorpsgenoot die één keer per jaar de warmte van ‘Ere zij God’ opzoekt en de verwondering van ‘het geschiedde in die dagen’.

Van het kerstfeest met de kinderen hou ik. Van hun opgewonden stemmen en hun bedeesde optreden, hun feestelijke kleren, de toeters en de bellen waarmee zij onze dienst versieren. Van de sinaasappel, de kerstkoek en het boekje voor hen bij de uitgang, zoals vroeger voor mijzelf.

Ik hou van de drukte van het kerstdiner. Van de hectische voorbereidingen om alles op tijd klaar te krijgen. Van het gezin om de tafel waar oude patronen weer bovenkomen en de kinderen weer zoals vroeger het hoogste woord voeren.

En o zeker, ik weet dat velen juist deze dagen de drukte zo missen. Dat er geen stillere kerst is dan te midden van de drukte van anderen. Hoe oude pijn zich opnieuw doet voelen. Dat luide feestvreugde en stil verdriet hand in hand gaan.

Dat er nogal wat mensen zijn die, zoals ik mijn vroegere vriend de psychiater ooit hoorde verzuchten, “het liefst begin december in winterslaap zouden gaan, om ergens half januari weer wakker te worden.”

En ik besef ook dat Kerstmis meer dan ooit een feest is geworden van hoge verwachtingen. Waar we allen lang naar uitkijken. En wat dan voorbijgaat ‘in een gebed en een zucht’. Waarvan we willen genieten en wat ons zomaar weer door de vingers glipt.

Toch hou ik van al de drukte van Kerstmis. Waarom is mijn favoriete kerstgedicht er dan een waarin de stilte zich naar voren keert?

Kort voor Kerstmis:

Al wordt het buiten nergens wit en stil,

het maakt den ingekeerde geen verschil

als tegen Kerstmis maar binnen zijn ogen

de stilte langzaamaan weer sneeuwen wil. (Adriaan Rolandt Holst)

Ik wens u een gezegende Kerstmis. Met warme drukte, en hopelijk ook stilte.