In Geen categorie

De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 16 september

Gewoon bidden

Voorop de krant staat een foto die indruk op me maakt. Een bescheiden huis in Florida met vier ramen, dichtgemaakt met houten platen. Linksboven is met grote letters op de plaat ‘In’ geschreven; rechtsboven staat ‘God’; linksonder ‘we’ en rechtsonder ‘trust’.

Voor de deur, eveneens met een plaat hout beschermd, zijn keurig netjes vijf zandzakken opgestapeld. De bewoners hebben alles gedaan om zich te beschermen tegen de aanstormende orkaan. En kunnen verder enkel nog bidden. ‘In God stellen wij ons vertrouwen.’

Waarom maakt die foto indruk op mij? Ik ben niet zo van de geloofsovertuigingen die met veel vertoon aan me worden opgedrongen. Bijbelteksten op spandoeken en borden, vrome namen op huizen – ze zijn aan mij niet besteed. Geloof sterkt van binnen, dat hoef je niet van de daken te schreeuwen.

Deze vind ik mooi, tot mijn eigen verwondering. Misschien vanwege de ernst van de situatie. Tegen een orkaan als Irma sta je machteloos. Je doet wat je kunt en moet het verder overlaten aan de krachten der natuur. Timmeren, dekking zoeken, hopen en bidden.

Matthijs van Nieuwkerk sprak deze week bij De Wereld Draait Door met familieleden van inwoners van Sint Maarten. Aan het eind kwam José, een tweede orkaan ter sprake die Irma op de voet volgde. “Laten we bidden dat deze het eiland niet ook nog raakt”, liet Matthijs zich ontglippen. Gelovig of niet, soms kun je alleen maar bidden.

Op zo’n moment heb ik geen behoefte aan ingewikkelde discussies over nut en zin van geloven en bidden. Of de lieve Heer wel enige invloed op zo’n verwoestende storm kan uitoefenen. Of hij dan niet beter die hele storm had kunnen afgelasten, en zo.

Mijn geloof in God is dat de mens het leven nu eenmaal niet volledig in de hand heeft en naar zijn hand kan zetten. Dat ik ook mijn eigen leven niet kan laten verlopen zoals ik wil. “Dat ik een stofje ben aan Gods weegschaal”, zoals mijn grootvader zei. Dat er krachten zijn die ons te boven gaan.

Het bestaan is niet volledig maakbaar en niet geheel beheersbaar. En soms in het geheel niet. Dan hoop ik dat wij in Godsnaam in goede handen zijn en blijven. “In God we trust.” Dat is mijn geloof.

Dat ontslaat mij niet van mijn eigen verantwoordelijkheid. Daarom maakt die foto ook indruk op mij. Eerst hebben de bewoners de boel zo goed mogelijk dichtgetimmerd, toen hebben ze de zandzakken voor de deur gelegd. En pas daarna zijn ze gaan neerzitten en vertrouwen dat zij, wat er ook gebeurt, niet uit de handen van God vallen.

Geloof als troost. Dat het goed komt, ook wanneer het verkeerd gaat. En vertrouwen. Zoals de gouverneur van Florida, Rick Scott, zijn mensen de dagen voor de storm heeft voorgehouden: “Je moet zo hoog mogelijk zien te komen, en dan gewoon bidden.”

Cajun Beano