Nieuws & Activiteiten
 

De column van Wim Beekman: Nederland Zingt

dinsdag, 16 mei 2017
De wekelijkse column van Wim Beekman, gepubliceerd in de Leeuwarder Courant van 13 mei 2017

 

Nederland Zingt

Wanneer ik op zaterdagavond moe en voldaan langs de zenders zap, en ‘Nederland Zingt’ tegenkom, blijf ik geheid in dat televisieprogramma hangen. Drie noten en ik ben verkocht.

Mij boeien om te beginnen de mensen. Dat zij zo gewoon zijn. Uniek op televisie. Meestal toont de TV hele bijzondere mensen, en hele mooie mensen. Mensen die veel voorstellen; persoonlijkheden die graag het hoogste lied zingen. Hier zingen doorsnee mensen hun bescheiden deuntje mee.

En zij doen dat dan met z’n allen. Zingen doe je bij voorkeur met elkaar. Want als, om welke reden dan ook, je eigen adem even stokt, dan neemt je buurvrouw het over. En andersom.

Bij ‘Nederland Zingt’ vind ik de oude, bekende liederen – ‘De Heer is mijn herder; Wat de toekomst brengen moge; Blijf mij nabij; Neem Heer mijn beide handen’ – het mooist. U ook, denk ik.

Dat merk ik bij begrafenissen, want dan worden de klassiekers van het geloof het meest gevraagd. Wat is dat toch? Er zijn zoveel mooie, nieuwe liederen. Maar het zijn vooral de vertrouwde liederen die men dan vraagt. Zoals het vooral de oude psalmen en gezangen zijn die in de bodem van mijn ziel gegrift lijken.

Het zal met mijn jonge jaren te maken hebben. De geestelijke muziek die door ons huis klonk; de verzen meegezongen in de kerkbank; het psalmversje dat ik moest leren op school – mijn jeugd is dan wel voorbij, maar wanneer ik bepaalde liederen hoor, even niet.

Wat mij het meest pakt in de liederen van destijds, is de geborgenheid van toen: het warme gezin, de lieve ouders en grootouders die ik toen ervaren heb. En in de oude psalmen en gezangen zingt dat allemaal een beetje mee.

Inmiddels hebben we ook een nieuw liedboek. Daar staan de mooiste, recente liederen in. Moderne liederen ook. Liederen uit de popmuziek zelfs; Cat Stevens met ‘Morning has broken’ en ‘By the rivers of Babylon’ van Don McLean. De kerken gaan gelukkig met de tijd mee.

En later heb ik geleerd dat er nog mooiere kerkmuziek is dan die wij leerden op school en zongen in de kerkdienst. Bach bijvoorbeeld; Mozart en Händel. Maar nog altijd wanneer ik voor Pasen de Matthäus-Passion hoor, ben ik daarin het meest geroerd door de koralen van de oude gezangen die ik ooit leerde en nooit meer kwijtraak.

Wat mij zelf verbaast, is de mildheid waarmee ik de liedteksten voor mijn rekening neem. Ik kan me opwinden over makkelijke woorden die ik een gelovige hoor spreken; wanneer ik een oude preek van mijzelf herlees, kan ik mij schamen over waar ik onnadenkend de plank missloeg. Maar in een lied vind ik altijd wel een reden het mee te zingen, en een goede bedoeling die mijn hart verheugt.

Misschien is dat wel waarom ik hou van ‘Nederland Zingt’: ik word er mild van, en een beetje weemoedig.